“Shark Whisperer” ເຮັດໃຫ້ຊາວຮາວາຍພື້ນເມືອງຄືຂ້ອຍກາຍເປັນຄົນຮ້າຍ

(SeaPRwire) –   ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ໄດ້ຮູ້ກ່ຽວກັບຮູບເງົາສາລະຄະດີໃໝ່ຂອງ Netflix Shark Whisperer ເພາະວ່າການແຈ້ງເຕືອນໃນສື່ສັງຄົມຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະເບີດຂຶ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກແທັກໃນໂພສໂດຍຜູ້ຄົນເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າວ່າຕໍ່ຕ້ານປາສະຫຼາມ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກສັບສົນ, ຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງຮູບເງົາ.

ຢູ່ທີ່ນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າ, ຖືກສະແດງວ່າເປັນຄູ່ແຂ່ງ.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນປະທານຂອງ Hawaii’s House Committee on Ocean, Marine Resources and Hawaiian Affairs, ອົງການທີ່ສະແດງຢູ່ໃນຮູບເງົາສາລະຄະດີສໍາລັບການຈັດກອງປະຊຸມກ່ຽວກັບກົດໝາຍປົກປ້ອງປາສະຫຼາມ. ສິ່ງທີ່ຮູບເງົາບໍ່ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນໜຶ່ງໃນຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດຂອງການຫ້າມການຫາປາສະຫຼາມ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການພິຈາລະນາເມື່ອຄົນອື່ນລັງເລ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍ້າຍຮ່າງກົດໝາຍໄປລົງຄະແນນສຽງເຖິງວ່າຈະມີການຕໍ່ຕ້ານຈາກຜູ້ນຳ House. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດວຽກໜັກເພື່ອຮັບປະກັນການສະໜັບສະໜູນທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອຜ່ານມັນ.

ແຕ່ໃນຮູບເງົາສາລະຄະດີ, ຊາວ Hawaii ພື້ນເມືອງເຊັ່ນຂ້າພະເຈົ້າ—ນັກກົດໝາຍ, kūpuna (ຜູ້ເຖົ້າແກ່), ແລະນັກຄົ້ນຄວ້າທ້ອງຖິ່ນ—ຖືກຫຼຸດລົງເປັນອຸປະສັກ. ພວກ​ເຮົາ​ຖືກ​ນຳ​ໃຊ້​ເປັນ​ສັນ​ຍາ​ລັກ ຫຼື​ຖືກ​ປະ​ນາມ, ໃນ​ຂະ​ນະ​ທີ່​ຄົນ​ພາຍ​ນອກ​ຜູ້​ດຽວ (ໃນ​ກໍ​ລະ​ນີ​ນີ້, ນັກ​ເຄື່ອນ​ໄຫວ​ສື່​ມວນ​ຊົນ​ສັງ​ຄົມ Ocean Ramsey) ຖືກ​ກອບ​ເປັນ​ຜູ້​ຊ່ອຍ​ໃຫ້​ລອດ​ຂອງ​ເລື່ອງ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການບິດເບືອນ. ມັນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຮູບແບບທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າໃນວິທີທີ່ຮູບເງົາສາລະຄະດີກະແສຫຼັກມັກຈະສ້າງເລື່ອງລາວຂອງພວກເຂົາ: ໃຜຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນຫົວຂໍ້, ແລະໃຜຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນວັດຖຸ. ຄວາມຮູ້ຂອງໃຜຖືກສະເຫຼີມສະຫຼອງ, ແລະຄວາມຮູ້ຂອງໃຜຖືກຍູ້ອອກໄປ.

ຂ້າພະເຈົ້າເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໂດຍການດໍານໍ້າຟຣີຢູ່ນອກຊາຍຝັ່ງຂອງ Maui, ຫາປາດ້ວຍຫອກຫາປາ ແລະ heʻe (octopus), ແລະພົບ manō (ປາສະຫຼາມ) ເປັນປະຈໍາ. ເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນການສະແດງຄວາມກ້າຫານທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ adrenaline. ພວກເຂົາເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ສັກສິດ. ໃນປະເພນີຂອງພວກເຮົາ, ປາສະຫຼາມບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະເປັນມະນຸດ ຫຼືສ້າງລາຍໄດ້. ມັນແມ່ນ aumākua ຂອງພວກເຮົາ, ຜູ້ປົກຄອງຄອບຄົວ. ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ລ່າພວກມັນ, ຕັ້ງຊື່ພວກມັນ, ຫຼືປະຕິບັດຕໍ່ພວກມັນຄືກັບສັດລ້ຽງ. ພວກເຮົາສະແດງຄວາມເຄົາລົບ. ພວກເຮົາປ່ອຍໃຫ້ manō ມາຫາພວກເຮົາ.

ຕໍ່ມາໃນຖານະທີ່ເປັນນັກກົດໝາຍໜຸ່ມທີ່ເປັນຕົວແທນໃຫ້ຊຸມຊົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມເຫັນວ່າເຂດນໍ້າຂອງພວກເຮົາໄດ້ໝົດໄປແນວໃດ. ປະຊາກອນປາຫຼຸດລົງ, ປະກາລັງກຳລັງຕາຍ, ແລະການຄ້າທາງທະເລກຳລັງຊຸກຍູ້ຊະນິດພັນພື້ນເມືອງໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ຂອບເຂດ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນການປົກປ້ອງປາສະຫຼາມເພາະວ່າມັນງ່າຍທາງດ້ານການເມືອງ. ມັນບໍ່ແມ່ນ. ຊາວປະມົງການຄ້າຫຼາຍຄົນຄັດຄ້ານມັນ. ເພື່ອນຮ່ວມງານໄດ້ເຕືອນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຊຸກຍູ້ມັນ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ້າວໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງໃດກໍ່ຕາມເພາະວ່າທະເລໄດ້ລ້ຽງດູຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນໜີ້ມັນຫຼາຍ.

Shark Whisperer ອ້າງວ່າໃຫ້ກຽດແກ່ຊີວິດທາງທະເລ, ແຕ່ມັນມັກຈະສັບສົນຄວາມເຄົາລົບດ້ວຍການຄວບຄຸມ. ມັນຫຼຸດຜ່ອນສັດປ່າ, ສັກສິດໃຫ້ເປັນຕົວລະຄອນໃນເລື່ອງທີ່ເນັ້ນໃສ່ຄົນ, ເຂົ້າໃຈຜິດວ່າຄວາມໃກ້ຊິດແມ່ນການເຊື່ອມຕໍ່. ແຕ່ໃນວັດທະນະທໍາຂອງພວກເຮົາ, ຄວາມເຄົາລົບທີ່ແທ້ຈິງມັກຈະຫມາຍເຖິງການຮັກສາໄລຍະຫ່າງທີ່ສັກສິດ. ບໍ່ແມ່ນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ມີອໍານາດຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຮັດໃຫ້ເຊື່ອງ. ທຸກໆສິ່ງມີຊີວິດຖືເອົາເນື້ອແທ້ຂອງຕົນເອງແລະບົດບາດໃນເວັບໄຊຕ໌ຂອງຊີວິດ, ບໍ່ວ່າຈະສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນພວກເຮົາຫຼືບໍ່. ເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ພວກເຂົາແມ່ນການປ່ອຍໃຫ້ຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະປົກຄອງຫຼືສະແດງ, ແລະພຽງແຕ່ປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາເປັນ.

ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຈຸດສຸມຂອງຮູບເງົາກ່ຽວກັບ Ramsey ເປັນບັນຫາ. ບໍ່ພຽງແຕ່ຍ້ອນວ່າມັນຍົກລະດັບນາງເປັນຜູ້ປົກປ້ອງປາສະຫຼາມຂອງ Hawaii ຢ່າງດຽວ, ແຕ່ຍ້ອນວ່າມັນເຮັດໃຫ້ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງການສະໜັບສະໜູນແລະການຈັດສັນ. ໃນ Instagram ຫຼ້າສຸດ, Ramsey ໄດ້ອ້າງເຖິງກຽດສັກສີຂອງການໄດ້ຮັບ ʻuhi, ພິທີສັກຢາສັກສິດທີ່ສະຫງວນໄວ້ຕາມປະເພນີສໍາລັບຊາວ Hawaii ພື້ນເມືອງ. ນາງໄດ້ອະທິບາຍວ່າມັນເປັນ “ສັນຍາລັກຂອງ kuleana ແລະມໍລະດົກຂອງນາງ”, ອ້າງເອົາເຊື້ອສາຍວັດທະນະທໍາທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງນາງ.

ນອກຈາກນັ້ນ, ພື້ນຖານທາງວິຊາການຂອງນາງແມ່ນບໍ່ຈະແຈ້ງ. ຕົ້ນກໍາເນີດຂອງນາງມັກຈະບໍ່ຊັດເຈນ. ສິ່ງທີ່ຊັດເຈນຄືນາງບໍ່ມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈາກຊຸມຊົນທ້ອງຖິ່ນ. ຜູ້ສະໜັບສະໜູນຫຼາຍຄົນເຊື່ອວ່າການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງນາງໄດ້ຊັກຊ້າການຜ່ານກົດໝາຍປົກປ້ອງປາສະຫຼາມ. ການມີຢູ່ຂອງນາງໄດ້ສ້າງຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືຂອງກຸ່ມພັນທະມິດທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າ. ແລະຜູ້ສະໜັບສະໜູນບາງຄົນລັງເລທີ່ຈະສະແດງຕົວ, ໂດຍເປັນຫ່ວງວ່າການສະໜັບສະໜູນຂອງພວກເຂົາຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງທີ່ຫຼາຍຄົນເຫັນວ່າເປັນການບໍ່ເຄົາລົບນັບຖືຕໍ່ຊາວ Hawaii ພື້ນເມືອງແລະຊາວປະມົງທ້ອງຖິ່ນ.

ແລະໃນປັດຈຸບັນ, ດ້ວຍເວທີທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ, ຕົວຢ່າງຂອງນາງມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການຖືກຮຽນແບບ. ແລະຖ້າຄົນອື່ນຈະຮຽນແບບກົນລະຍຸດຂອງນາງ, ສຽງຂອງພວກເຮົາ, ສຽງທີ່ຮາກຖານຢູ່ໃນປະສົບການທີ່ດໍາລົງຊີວິດມາເປັນລຸ້ນຄົນແລະຄວາມຮູ້ທາງດ້ານວັດທະນະທໍາ, ອາດຈະຖືກຈົມນໍ້າ.

ຄວາມຈິງແລ້ວ, Kānaka Maoli (ຊາວ Hawaii ພື້ນເມືອງ) ຜູ້ປົກປ້ອງມະຫາສະໝຸດໄດ້ເຮັດວຽກນີ້ມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນແລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດມັນດ້ວຍຜູ້ຕິດຕາມໜ້ອຍກວ່າ, ໂດຍບໍ່ມີການສະໜັບສະໜູນ ຫຼື ການສະແດງ, ແລະໂດຍບໍ່ໄດ້ປ່ຽນ aumākua ຂອງພວກເຮົາໃຫ້ເປັນເນື້ອຫາ ຫຼື ເງິນສົດ. Kahu Manō (ຜູ້ກະຊິບປາສະຫຼາມ) ທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຮົາອາດຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ຕົກລົງສາລະຄະດີ ຫຼື ມີຜູ້ເຂົ້າເບິ່ງຫຼາຍລ້ານເທື່ອ, ແຕ່ພວກເຂົາຖືຄວາມຮູ້ທີ່ຮັກສາຊີວິດຢູ່ໃນເຂດນໍ້າ ແລະ ຊຸມຊົນຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ພວກເຮົາຫັນໄປຫາ. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ພວກເຮົາໄວ້ວາງໃຈ.

Netflix ມີໂອກາດທີ່ຈະສູນກາງສຽງຂອງພວກເຂົາ. ແທນທີ່ຈະ, ມັນໄດ້ປະຕິບັດຕາມສູດທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນຫຼາຍຄັ້ງກ່ອນ.

ໃນ The White Helmets, ຜູ້ສ້າງຮູບເງົາຕາເວັນຕົກໄດ້ສ້າງເລື່ອງລາວດ້ານມະນຸດສະທໍາໃນຊີເຣຍທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ລົບລ້າງການຈັດຕັ້ງທ້ອງຖິ່ນແລະບໍ່ສາມາດຈັດວາງກໍາລັງທາງດ້ານພູມສາດການເມືອງທີ່ສັບສົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ໃນ The Rescue, ນັກດຳນ້ຳຖ້ຳໄທໄດ້ຖືກຈຸດເດັ່ນຫຼາຍກວ່າອາສາສະໝັກທ້ອງຖິ່ນພື້ນເມືອງທີ່ນຳພາຄວາມພະຍາຍາມໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ແລະໃນ The Ivory Game, ຜູ້ນຳຕ້ານການລ່າສັດອາຟຣິກາໄດ້ຖືກບົດບັງໂດຍນັກອະນຸລັກຮັກສາສິ່ງແວດລ້ອມຊາວເອີຣົບທີ່ມີລູກເຮືອຕິດຕາມກ້ອງຖ່າຍຮູບ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນ. ຮູບເງົາເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະມີເຈຕະນາທີ່ດີ, ແຕ່ພວກເຂົາສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຮູບແບບ: ຄົນພາຍນອກສີຂາວເປັນຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ, ຄົນທ້ອງຖິ່ນ ຫຼື ຊົນເຜົ່າພື້ນເມືອງເປັນພື້ນຫຼັງ ຫຼື ອຸປະສັກ.

ການສ້າງກອບແບບນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ບິດເບືອນຄວາມຈິງ, ແຕ່ມັນຍັງເຮັດໃຫ້ຊຸມຊົນອ່ອນແອລົງ. ມັນເສີມສ້າງລະບົບທີ່ຜູ້ທີ່ໃກ້ຊິດກັບອັນຕະລາຍແມ່ນຢູ່ໄກຈາກເວທີ, ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ໄກຈາກວັດທະນະທໍາແມ່ນມອບໄມໃຫ້.

ແຕ່ມັນບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນແບບນັ້ນ.

ການເປັນພັນທະມິດທີ່ດີເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົວ. ມັນຫມາຍຄວາມວ່າການສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນຄວາມສາມັກຄີ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອການເບິ່ງເຫັນ. ມັນຫມາຍຄວາມວ່າຮູ້ເວລາທີ່ຈະເວົ້າ, ແລະເວລາທີ່ຈະຖອຍຫລັງແລະຂະຫຍາຍຜູ້ທີ່ມີປະສົບການທີ່ດໍາລົງຊີວິດແລະການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງບັນພະບູລຸດ—ໂດຍສະເພາະໃນເວລາທີ່ວຽກງານກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງມີຊີວິດທີ່ສັກສິດ, ການປະຕິບັດທີ່ສັກສິດ, ແລະສະຖານທີ່ສັກສິດ.

ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຂໍໃຫ້ຖືກສູນກາງໃນທຸກໆເລື່ອງ. ພວກເຮົາກໍາລັງຂໍບໍ່ໃຫ້ຖືກລົບລ້າງອອກຈາກຂອງພວກເຮົາເອງ.

ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຄົນຮ້າຍ. ແລະບໍ່ແມ່ນ manō.

“`