ສິ່ງທີ່ໄຟໄໝ້ປ່າໃນ L.A. ບໍ່ສາມາດເອົາໄປຈາກຂ້ອຍໄດ້

(SeaPRwire) –   ການກັ່ນຕອງ. ຄໍາສັບໃຫມ່ໃນຄໍາສັບຂອງຂ້ອຍ. ຫຼືຢ່າງຫນ້ອຍທີ່ໃຊ້ໃນສະພາບການສະເພາະນີ້.

ຂ້ອຍເຄີຍໃຊ້ມາແຕ່ກ່ອນໃນການກັ່ນຕອງແປ້ງເຂົ້າໄປໃນແບັດເຕີເຄັກເນີຍແຂງແລະນ້ໍາຕານແປ້ງໃສ່ຄຸກກີ້ອົບສົດໆ. ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດແບບນັ້ນຫຼາຍໃນເຮືອນຄົວສີເຫຼືອງອ່ອນຂອງຂ້ອຍ. ບັດນີ້ເຮືອນຄົວແຫ່ງນັ້ນໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ, ໄດ້ສູນເສຍໄປພ້ອມກັບສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງເຮືອນຂອງຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ , ລວມທັງເມືອງ Altadena ນ້ອຍໆທີ່ຫວານຊື່ນຂອງຂ້ອຍ, ໃນເດືອນມັງກອນ, ແລະຂ້ອຍກໍາລັງຢືນຢູ່ໃນຮ້ານຮາດແວຊອກຫາຫນ້າກາກ KN95, ແວ່ນຕາ, ເກີບຢາງ, ແລະຖົງມືຫນາເປັນພິເສດ. ມັນເປັນເວລາສາມອາທິດແລ້ວນັບຕັ້ງແຕ່ພວກເຮົາໄດ້ອອກໄປ, ແລະໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນເລື່ອງຈາກຜູ້ທີ່ກັບຄືນມາ, ລວມທັງຜົວຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ກັບຄືນໄປເບິ່ງຄວາມເສຍຫາຍຕົວເອງເທື່ອ. ຂ້ອຍໄດ້ພັກເຊົາຢູ່ໃນເຮືອນຂອງພໍ່ແມ່ຂອງເພື່ອນ, ໂທຫາບໍລິສັດປະກັນໄພແລະທະນາຄານຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ໃນຂະນະທີ່ພະຍາຍາມຮັກສາຮອຍຍິ້ມທີ່ໂງ່ຈ້າອັນໃຫຍ່ຢູ່ເທິງໃບໜ້າຂອງຂ້ອຍສໍາລັບລູກຊາຍອາຍຸ 7 ເດືອນຂອງຂ້ອຍ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຮວບຮວມຄວາມກ້າຫານໄດ້.

ມັນເປັນເຮືອນທີ່ພິເສດ. ຜົວຂອງຂ້ອຍໄດ້ອອກແບບທຸກໆຕາລາງນິ້ວຂອງມັນແລະຕິດຕັ້ງທຸກໆຫ້ອງດ້ວຍເຄື່ອງເຟີນີເຈີຂອງລາວເອງ. ພວກເຮົາໄດ້ເອົາລູກຄົນທໍາອິດຂອງພວກເຮົາໄປຈາກສູນເກີດລູກຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ໃນຊົ່ວໂມງນ້ອຍໆຂອງກາງຄືນ. ຂ້ອຍໄດ້ພັດທະນາສູດອາຫານແລະຖ່າຍຮູບປື້ມປຸງແຕ່ງອາຫານຢູ່ໃນເຮືອນຄົວແຫ່ງນັ້ນ, ໄດ້ຈັດງານລ້ຽງອາຫານຄໍ່າໃນຕອນກາງຄືນນັບບໍ່ຖ້ວນໃນຫ້ອງຮັບແຂກທີ່ອົບອຸ່ນຂອງພວກເຮົາ, ແລະແມ້ກະທັ້ງໄດ້ຖ່າຍຮູບແຄມເປນປ້າຍໂຄສະນານົມລູກຢູ່ເທິງເຄົາເຕີເກາະ. ເຮືອນຫຼັງນັ້ນມີຫຼາຍຢ່າງ. ມັນເປັນເຮືອນ – ບໍ່ພຽງແຕ່ສໍາລັບຂ້ອຍ, ແຕ່ສໍາລັບທຸກຄົນທີ່ກ້າວເຂົ້າມາໃນມັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າທ່ານຮັບຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ສໍາຄັນໃນຊີວິດແມ່ນສຸຂະພາບແລະຄວາມປອດໄພຂອງຄອບຄົວຂອງທ່ານ, ແລະທ່ານເຊື່ອຢ່າງແທ້ຈິງ, ການສູນເສຍຍັງຄົງເຈັບປວດ. ຂ້ອຍອາດຈະບໍ່ໄດ້ກັບຄືນມາເລີຍ, ບໍ່ໃຫ້ເວົ້າເຖິງການຄົ້ນຫາຜ່ານກອງຂີ້ຝຸ່ນ, ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ປະແຫວນໝັ້ນຂອງຂ້ອຍໄວ້ໃນກ່ອງເຄື່ອງປະດັບຂອງຂ້ອຍໃນຫ້ອງນ້ໍາຂອງຂ້ອຍ.

ທ່ານບໍ່ເຄີຍຄິດວ່າມັນຈະເກີດຂຶ້ນກັບທ່ານ. ຄວາມໂສກເສົ້າປະເພດນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນອື່ນ. ເພື່ອນຂອງລູກພີ່ນ້ອງຂອງເພື່ອນທີ່ດີທີ່ສຸດ, ແຍກອອກຈາກກັນໂດຍຫຼາຍອົງສາ. ເລື່ອງທີ່ລາຍງານພຽງແຕ່ຜ່ານເກມໂທລະສັບ, ມືສອງ. ໃນຕອນແລງທີ່ພວກເຮົາ ໜີໄປ, ແຕ່ຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາບອກພວກເຮົາວ່າໃນບັນດາເຮືອນທີ່ຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທັງ ໝົດ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ລຸ່ມພູ Eaton Canyon ໃນກະເປົ໋າພິເສດຂອງໂລກຂອງພວກເຮົາ, ຂອງພວກເຮົາຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ຢູ່ລອດ. ນັ້ນແມ່ນວິທີທີ່ສິ່ງຕ່າງໆເຮັດວຽກ. ມັນແມ່ນກົດ ໝາຍ ຂອງບາງສິ່ງບາງຢ່າງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງ.

ພວກເຮົາ ກຳ ລັງອົບພະຍົບອອກໄປດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງເກີນຄວນ, ບໍ່ແມ່ນສິ່ງ ຈຳ ເປັນ, ຕາມການແນະ ນຳ ຂອງເພື່ອນບ້ານສອງສາມຄົນແລະ ໝູ່ ເພື່ອນທີ່ຢ້ານກົວຜູ້ທີ່ເຕືອນວ່າຖ້າລົມປ່ຽນໄປ, ໄຟອາດຈະເລືອເຂົ້າມາຫາພວກເຮົາໃນຕອນກາງຄືນ. ໂທລະສັບມືຖືໄດ້ເກີດຂື້ນຕະຫຼອດມື້ແລະໄຟຟ້າໄດ້ ໝົດ ໄປເປັນເວລາຫລາຍຊົ່ວໂມງ, ສະນັ້ນເຖິງວ່າຈະມີສຽງດັງຈາກໄຟທີ່ ກຳ ລັງລຸກລາມທົ່ວເມືອງໃນ ຂ່າວຂອງສັນຕາມລວງຍາວທີ່ ກຳ ລັງລຸກລາມເຄິ່ງໄມຈາກເຮືອນຂອງພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ມາຮອດພວກເຮົາ. “Santa Anas” ແມ່ນ ຄຳ ເວົ້າທີ່ຢູ່ໃນຖະ ໜົນ, ແຕ່ວ່າ Angelenos ບໍ່ຢ້ານກົວການກະ ທຳ ໜ້ອຍ ຈາກ Ana. ພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຄົນແປກ ໜ້າ ສຳ ລັບ ກຳ ລັງຂອງນາງ, ແລະຈົນເຖິງປະຈຸບັນນາງໄດ້ເວົ້າລົມທັງ ໝົດ. ແຂງແຮງແຕ່ວ່າບໍ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ທ່ານອາດຈະເວົ້າ.

ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງເອົາໄປ ໜ້ອຍ ທີ່ສຸດ, ໂດຍໄດ້ຮັບການຊີ້ ນຳ ຈາກແສງທຽນ. ກະເປົາເດີນທາງ ໜຶ່ງ ໃບລະຫວ່າງພວກເຮົາສາມຄົນ, ໄດ້ເຕີມລົງໃນບ່ອນມືດຢ່າງຮີບດ່ວນ. ໂສ້ງຂາສັ້ນທີ່ຂີ້ເຫຍື່ອຈາກພື້ນຫ້ອງນອນ, ບອດສີ ດຳ ເຫຼື້ອມທີ່ອາໃສຢູ່ໃນລິ້ນຊັກຂອງໂຕະນອນຂ້າງຕຽງຂອງຂ້ອຍ, ປ້ ຳ ນົມ, ໜັງ ສືຜ່ານແດນ 3 ໃບ, ໃບຢັ້ງຢືນການເກີດລູກຂອງລູກຊາຍທີ່ໄດ້ຮັບການບໍລິຫານ ໃໝ່, ຄອມພິວເຕີ້ 2 ເຄື່ອງ, ແລະເສື້ອກັນ ໜາວ ສີ ດຳ ເກົ່າທີ່ບໍ່ເຄີຍສ່ອງແສງໃນສະຖານທີ່ ທຳ ອິດ. ບໍ່ ເໝາະ ສົມ, ເສື້ອຄຸມປະມານຄໍ, ແລະແນ່ນອນ – ແລະຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເນັ້ນ ໜັກ ເຖິງເລື່ອງນີ້ພຽງພໍ – ບໍ່ ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເປັນເຄື່ອງນຸ່ງເຄື່ອງດຽວທີ່ນອກ ເໜືອ ຈາກໂສ້ງຂາສັ້ນທີ່ເຫລືອໄວ້ໃນຊື່ຂອງຂ້ອຍ.

ໃນວັນເວລາແລະອາທິດທີ່ຕິດຕາມມາ, ຮູບພາບທາງຈິດໃຈຂອງເຄື່ອງຂອງທີ່ເສຍໄປຈະປະກົດຂື້ນເປັນບາງຄັ້ງຄາວໃນຫົວຂອງຂ້ອຍ. ຮູບພາບທັງທີ່ຍິນດີແລະບໍ່ຕ້ອງການທັງ ໝົດ ໃນເວລາດຽວກັນ. ມັນຍາກທີ່ຈະຮັບຮູ້, ແຕ່ແຕ່ລະຄວາມຊົງ ຈຳ ທີ່ສະບາຍໃຈນ້ອຍໆ, ເຊິ່ງເປັນຕົວແທນໃຫ້ແກ່ຊີວິດທີ່ ດຳ ລົງຊີວິດຢ່າງເຕັມທີ່, ບໍ່ຢ້ານກົວແລະມີຄວາມ ໝາຍ. ຂ້ອຍຈະຢູ່ໃນເສັ້ນທາງຍ່າງປະ ຈຳ ວັນຂອງພວກເຮົາ, ເປັນກິດຈະ ກຳ ທີ່ສ້າງຕັ້ງຂື້ນມາເປັນເວລາຫລາຍປີມາແລ້ວທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມສົມບູນແລະພ້ອມທີ່ຈະປະເຊີນ ​​ໜ້າ ກັບມື້, ເມື່ອວິໄສທັດຂອງເນື້ອໃນຂອງຕາຕະລາງນອນຂ້າງຕຽງຂອງຂ້ອຍຈະເປີດເຜີຍຕົວເອງຢ່າງກະທັນຫັນ: ບັນທຶກທີ່ເພື່ອນທີ່ດີທີ່ສຸດແລະເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດຂອງຂ້ອຍ ຂຽນໃຫ້ຂ້ອຍໃນມື້ທີ່ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍເກີດ, ເປັນແຖບຮູບຈາກການກວດສອບຄັ້ງ ທຳ ອິດຂອງພວກເຮົາ, ແລະເປັນກອງຂອງ chapsticks ທີ່ຖືກລະເລີຍຢ່າງ ໜ້ອຍ 17 ໂຕທີ່ຂ້ອຍຄິດຮອດຫຼາຍ.

ໂດຍທົ່ວໄປຂ້ອຍອາໄສຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຄວາມເສຍໃຈຫຼາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າມັກທີ່ຈະເບິ່ງໄປຂ້າງ ໜ້າ, ບໍ່ແມ່ນດ້ານຫລັງ. ແຕ່ວ່າໃນວັນເວລາເຫລົ່ານັ້ນຂ້ອຍໄດ້ກັບຄືນໄປຫາ ຄຳ ຖາມດຽວກັນ: ຂ້ອຍຄິດແນວໃດ? ຂ້ອຍຈະເອົາ ໜັງ ສືຜ່ານແດນຂອງຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດແລະບໍ່ແມ່ນແຫວນແຫວນຂອງຂ້ອຍ? ຮູບແບບເອກະສານທາງກົດ ໝາຍ ທີ່ສາມາດທົດແທນໄດ້ແທນທີ່ຈະເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການແຕ່ງງານຂອງຂ້ອຍ, ຄວາມ ສຳ ພັນທີ່ ສຳ ຄັນທີ່ສຸດໃນຊີວິດຂອງຂ້ອຍນອກ ເໜືອ ຈາກຄວາມ ສຳ ພັນກັບລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍແຊບຫຼາຍ?

ຂະນະທີ່ຂ້ອຍຂັບລົດໄປຕາມຖະ ໜົນ ຂອງພວກເຮົາເປັນເທື່ອ ທຳ ອິດນັບຕັ້ງແຕ່ການຕາຍຂອງມັນ, ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ສຶກຫຍັງເລີຍ. ຄວາມຕົກໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ. ຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈທັງ ໝົດ. ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍມີຄວາມຮູ້ສຶກກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຄວນຄາດຫວັງ, ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຈິນຕະນາການວ່າດິນແດນທີ່ຫຍາບຄາຍ, ທີ່ຖືກເຜົາຜານ, ທີ່ບໍ່ມີເຮືອນຈະເປັນແນວໃດຈົນກວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນມັນໂດຍກົງ. ທັງ ໝົດ ຂອງ Altadena ແບນ, ແຫ້ງແລະບໍ່ມີຊີວິດ. ມັນເປັນສາຍຕາທີ່ບໍ່ສາມາດຄິດໄດ້ທີ່ສະ ໝອງ ທີ່ມີເຫດຜົນຂອງທ່ານຢຸດຢູ່.

ຂ້ອຍໄດ້ຍ່າງເຂົ້າໄປໃນເສດເຫຼືອໂດຍກົງ. ຂ້ອຍຄິດວ່າໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວຂ້ອຍຢາກຮູ້ສຶກບາງຢ່າງ, ແລະຂ້ອຍຮູ້ວ່າຖ້າຂ້ອຍເອົາຕົວເອງເຂົ້າໄປໃນເຂດແດນທີ່ບໍ່ມີ ກຳ ແພງຂອງສິ່ງທີ່ເຄີຍເປັນສະຖານທີ່ທີ່ຂ້ອຍເອີ້ນວ່າບ້ານ, ຂ້ອຍຈະເຮັດ. ງຽບໆ, ຂ້ອຍໄດ້ຍ່າງຜ່ານເຮືອນປ່ຽນສິ່ງເສດເຫຼືອທີ່ລະລາຍ, ຜິດປົກກະຕິທີ່ຊ່ວຍຂ້ອຍຊອກຫາເສັ້ນທາງຂອງຂ້ອຍ. ຜ່ານບ່ອນຈອດລົດ, ຜ່ານກອບໂລຫະຂອງ Mercedes ເກົ່າຂອງຂ້ອຍ, ຂຶ້ນໄປໃນເຮືອນຄົວບ່ອນທີ່ເຕົາລີດຫລໍ່ທີ່ຂັດກ່ອນຊ່ວຍໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ຈັກແລະສຸດທ້າຍກໍ່ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງນອນແລະຫ້ອງນ້ ຳ ຂອງພວກເຮົາ, ເຊິ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົວເອງຮູ້ຈັກພຽງແຕ່ຍ້ອນກອງກະເບື້ອງທີ່ຍັງຄົງເຫຼືອຢູ່ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ ແຕ່ກະເບື້ອງທີ່ເສື່ອມໂຊມທີ່ເຄີຍຕັ້ງແຖວອາບນໍ້າຂອງພວກເຮົາ. ຂ້ອຍໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງ, ຖືກຄອບ ງຳ ຢູ່ ໜ້າ ວຽກທີ່ ກຳ ລັງຈະມາເຖິງແລະເລີ່ມຄ່ອຍໆປັດຂີ້ເທົ່າ.

ມີແຫວນ ໝັ້ນ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມົວ, ມົວ, ຂອງຂ້ອຍ. ບໍ່ມີອີກແລ້ວຫຼາຍກວ່າສາມວິນາທີເຂົ້າໄປໃນການກັ່ນຕອງ, ຢ່າງແນ່ນອນບ່ອນທີ່ບາງສ່ວນທີ່ມີສະຕິປັນຍາຢ່າງເລິກເຊິ່ງບອກຂ້ອຍວ່າມັນຈະເປັນແນວໃດ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ໄຟ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກ overwhelmed ໂດຍການສະແດງຄວາມຮັກ. ຜົວຂອງຂ້ອຍໄດ້ປ່ຽນເວລາທີ່ໂສກເສົ້າໃຫ້ກາຍເປັນຄວາມສຸກເມື່ອ, ໃນການເດີນທາງໄປຮ້ານເພື່ອຊື້ຖົງຕີນເພາະວ່າຄູ່ດຽວຂອງຂ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນສີນ້ ຳ ຕານແລະຫຍາບຄາຍ, ລາວໄດ້ເຕືອນຂ້ອຍວ່າພວກເຮົາໄດ້ເວົ້າສະ ເໝີ ວ່າບໍ່ມີຄວາມຫຼູຫຼາໃນຊີວິດຫລາຍກວ່າຖົງຕີນສົດໆ. ລູກຊາຍທີ່ໂງ່ຈ້າຂອງຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະດື່ມຈາກເຟືອງແລະຫຼັງຈາກນັ້ນທັນທີທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ວຽກງານ, ລາວໄດ້ເອື້ອມອອກໄປຫາຂ້ອຍເພື່ອແບ່ງປັນນ້ ຳ ຫວານແຊບໆຂອງລາວ. ບໍ່ຮອດ 24 ຊົ່ວໂມງຫລັງຈາກທີ່ພວກເຮົາໄດ້ອົບພະຍົບອອກໄປ, ອ້າຍຂອງຂ້ອຍໄດ້ຂັບລົດກັບໄປເຮືອນທີ່ຍັງສູບຢາຂອງພວກເຮົາເພື່ອຊ່ວຍປະຢັດສິ່ງຂອງທີ່ເຫລືອຢູ່ນ້ອຍໆ, ຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ ທຳ ຄວາມສະອາດໃຫ້ພວກເຂົາຢ່າງງຽບໆແລະຮັກສາພວກເຂົາໄວ້ຈົນກວ່າລາວຈະຮູ້ວ່າຂ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະໄດ້ຮັບພວກເຂົາອີກ.

ຂ້ອຍໄດ້ຄຸເຂົ່າລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນເສດເຫຼືອເປັນເວລາສອງສາມນາທີ, ສາຍຕາຂອງຂ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍນ້ ຳ ຕາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເອົາແຫວນເຂົ້າໄປໃນກະເປົາຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລະໄດ້ເດີນທາງກັບໄປຫາລົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

ຂ້ອຍມີທຸກຢ່າງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງການ.

“`