ຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ບໍ່ຄາດຄິດຂອງການຖິ້ມໄຂ່ທີ່ແຊ່ແຂງຂອງເຈົ້າ

(SeaPRwire) –   ໃນປີ 2014, ການແຊ່ແຂງໄຂ່ຂອງຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບການກະທໍາທີ່ບຸກເບີກຂອງການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງ. ເທັກໂນໂລຢີເບິ່ງຄືວ່າຈະສະໜອງນະໂຍບາຍປະກັນໄພທີ່ຮັກສາຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການເປັນແມ່ໃນອະນາຄົດ. ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຄາດຫວັງເຖິງພູມສັນຖານທາງດ້ານອາລົມທີ່ຂ້ອຍຈະປະເຊີນໜ້າໃນທົດສະວັດຕໍ່ມາ, ເມື່ອການແຊກແຊງທາງວິທະຍາສາດກາຍເປັນການຄິດໄຕ່ຕອງສ່ວນຕົວກ່ຽວກັບເວລາ, ເງິນ, ແລະຄວາມຝັນທີ່ບໍ່ໄດ້ບັນລຸ.

ຂ້ອຍຄິດສະເໝີວ່າຂ້ອຍຈະມີລູກ. ຂ້ອຍຮັກພວກນ້ອງໆຂອງຂ້ອຍ, ເບິ່ງແຍງຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ, ແລະຫາເງິນໃນວິທະຍາໄລໂດຍການເຮັດວຽກຢູ່ໃນສວນກ້າຂອງໂບດ. ແຕ່ການເກີດລູກບໍ່ເຄີຍເປັນຄວາມຕ້ອງການທີ່ສໍາຄັນ. ບໍ່ເໝືອນກັບໝູ່ໃນໂຮງຮຽນມັດທະຍົມບາງຄົນ, ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເອົາໝອນໃສ່ໃຕ້ເສື້ອເພື່ອເບິ່ງວ່າຂ້ອຍຈະເບິ່ງຄືແນວໃດເມື່ອຖືພາ. ທັງຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ສຶກຖືກບັງຄັບໂດຍໂມງຊີວະພາບທີ່ໝາຍຕິກ.

ເມື່ອຂ້ອຍອາຍຸໄດ້ 30 ປີກາງໆ, ຂ້ອຍໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດທາງດ້ານອາຊີບ ແລະຮູ້ສຶກພ້ອມທີ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນຄອບຄົວ. ຄໍາເຕືອນຂອງເພື່ອນຮ່ວມງານທີ່ແກ່ກວ່າກ່ຽວກັບການຫຼຸດລົງຂອງການຈະເລີນພັນໄດ້ກະຕຸ້ນໃຫ້ຂ້ອຍກວດເບິ່ງລະດັບຮໍໂມນຂອງຂ້ອຍ. ເຖິງວ່າຈະເບິ່ງໜຸ່ມ, ແຕ່ການກວດພົບວ່າຮ່າງກາຍຂອງຂ້ອຍແກ່ຕົວແທ້ໆ—ຈໍານວນໄຂ່ຂອງຂ້ອຍຕໍ່າກວ່າສະເລ່ຍແລ້ວ. The American Society for Reproductive Medicine ໄດ້ບໍ່ດົນມານີ້ egg freezing ບໍ່ມີການທົດລອງອີກຕໍ່ໄປ, ນໍາພາຂອບເຂດຂອງສໍານັກຂ່າວເພື່ອ extol ຄຸນງາມຄວາມດີຂອງຕົນແລະ ເພື່ອຄອບຄຸມຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ. ນອກຈາກປ້າຍລາຄາທີ່ສູງຊັນ, ການແຊ່ແຂງໄຂ່ຂອງຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບທາງເລືອກທີ່ຊັດເຈນ.

ແຟນຂອງຂ້ອຍໃນເວລານັ້ນບໍ່ແນ່ນອນກ່ຽວກັບການແຕ່ງງານແລະການເປັນພໍ່. ຖ້າຄວາມສໍາພັນຂອງພວກເຮົາສິ້ນສຸດລົງ, ຂ້ອຍບໍ່ຢາກຄຽດໃຫ້ເຂົາສໍາລັບການເສຍເວລາການຈະເລີນພັນທີ່ຫຼຸດລົງຂອງຂ້ອຍ. ຖ້າມັນຍືນຍົງ, ຂ້ອຍຄິດວ່າໄຂ່ສາມາດໃຊ້ສໍາລັບລູກຄົນທີສອງ—ຫຼືລູກຄົນທໍາອິດຂອງພວກເຮົາ, ຖ້າຈໍາເປັນ. ເມື່ອຂ້ອຍເລີ່ມສີດຮໍໂມນເຂົ້າໄປໃນທ້ອງຂອງຂ້ອຍ, ພວກເຮົາໄດ້ເລີກກັນ. ທ່ານໝໍໄດ້ເອົາໄຂ່ສາມໜ່ວຍທີ່ໜ້າຜິດຫວັງ, ໜ້ອຍກວ່າລະດັບ 8 ຫາ 15 ໜ່ວຍທີ່ແນະນຳສຳລັບການພະຍາຍາມຖືພາໃນອະນາຄົດ.

ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຮອບວຽນທີສອງ, ຂ້ອຍຫາກໍ່ຄົບຫາກັບຜູ້ຊາຍທີ່ກະຕືລືລົ້ນກ່ຽວກັບການແຕ່ງງານແລະເດັກນ້ອຍ. ລາວຍັງບິນຈາກ Chicago ໄປ Washington DC ເພື່ອໄປຮັບຂ້ອຍຫຼັງຈາກການເອົາໄຂ່ອອກ, ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະສັງເກດເຫັນຢ່າງໜ້າອາຍວ່າລາວອາດຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຊາຍຄົນອື່ນເປັນພໍ່ຂອງລູກຂ້ອຍໃນມື້ໜຶ່ງ. ຜົນຂອງຮອບວຽນທີສອງຂອງຂ້ອຍແມ່ນໄຂ່ຫ້າໜ່ວຍທີ່ດີຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ.

ໃນຕົ້ນອາຍຸ 40 ປີຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຍັງຄົງມີຄວາມຫວັງກ່ຽວກັບການຊອກຫາຄູ່ຊີວິດແລະການລະລາຍລູກທີ່ປາດຖະໜາຂອງຂ້ອຍສໍາລັບການພະຍາຍາມໃສ່ປຸ໋ຍໃນທໍ່ທົດລອງ. ຂ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈບໍ່ມີລູກຄົນດຽວດ້ວຍເຊື້ອອະສຸຈິຂອງຜູ້ໃຫ້ທານ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍຊົມເຊີຍຜູ້ທີ່ເລືອກເສັ້ນທາງນັ້ນໄປສູ່ການເປັນແມ່. ຂ້ອຍໄດ້ຕື່ມຊີວິດຂອງຂ້ອຍດ້ວຍວຽກທີ່ມີຄວາມໝາຍ, ໝູ່ທີ່ດີ, ແລະການຜະຈົນໄພໃນການເດີນທາງ. ຂ້ອຍກາຍເປັນ “ປ້າທີ່ສໍາຄັນ” ຢ່າງແທ້ຈິງ, ອາບນໍ້າໃຫ້ຫລານສາວແລະຫລານຊາຍຂອງຂ້ອຍດ້ວຍຂອງຂວັນຈາກທົ່ວໂລກ, ແລະມ່ວນຊື່ນກັບເວລາຢູ່ກັບລູກຂອງຫມູ່ເພື່ອນ.

ຕອນນີ້ອາຍຸ 49 ປີ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າປ່ອງຢ້ຽມຂອງຂ້ອຍສໍາລັບການມີລູກໄດ້ປິດລົງແລ້ວ. ມັນບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນໃຈໂດຍເຈດຕະນາ; ມັນບໍ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນແລະຂ້ອຍຍອມຮັບຄວາມເປັນຈິງນັ້ນ. ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ຂ້ອຍໄດ້ພົບກັບລູກຊາຍເກີດໃໝ່ຂອງໝູ່, ຂ້ອຍມີຄວາມສຸກກັບການກອດເດັກນ້ອຍແລະກິ່ນຫອມທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍມຶນເມົາ. ແຕ່ເຮືອນຄົວຂອງນາງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຂວດນົມແລະເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບການນອນບໍ່ຫລັບໄດ້ຢືນຢັນຄວາມພໍໃຈຂອງຂ້ອຍກັບວິຖີຊີວິດທີ່ເປັນເອກະລາດ.

ແລະເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ທຸກໆລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ຄວາມກັງວົນໃຈຈະຈັບຂ້ອຍເມື່ອຈົດໝາຍປະຈໍາປີມາຮອດຈາກຄລີນິກການຈະເລີນພັນຖາມວ່າຂ້ອຍຕ້ອງການຕໍ່ອາຍຸການເກັບຮັກສາໄຂ່ຂອງຂ້ອຍຫຼືບໍ່. ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາ, ວຽກທີ່ຕ້ອງການເຮັດໃຫ້ບໍ່ມີເວລາສໍາລັບການຄິດ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ສົ່ງເຊັກເພື່ອນໍາເລື່ອນການຕັດສິນໃຈ. ເມື່ອຈົດໝາຍມາຮອດໃນປີກາຍນີ້, ຂ້ອຍຫາກໍ່ອອກຈາກຕໍາແໜ່ງຂອງຂ້ອຍ ແລະກຳລັງເດີນທາງໄປຕ່າງປະເທດເປັນເວລາໜຶ່ງປີ. ໝູ່ຄົນໜຶ່ງຊຸກຍູ້ໃຫ້ຂ້ອຍຈ່າຍຄ່າທຳນຽມ ແລະໃຊ້ເວລານັ້ນເພື່ອພິຈາລະນາອະນາຄົດຂອງຂ້ອຍ. ຕອນນີ້, ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍເລີ່ມວຽກໃໝ່ຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຂ້ອຍຍັງຮູ້ສຶກເຈັບປວດກັບໄຂ່ຂອງຂ້ອຍ. ເຖິງວ່າຈະຍອມຮັບ—ເຖິງແມ່ນວ່າຈະໂອບກອດ—ຊີວິດທີ່ບໍ່ມີລູກຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍກໍ່ຕໍ່ຕ້ານການບອກຄລີນິກໃຫ້ກໍາຈັດພວກມັນ.

ປີກາຍນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຄວາມສະອາດຫ້ອງເກັບມ້ຽນທີ່ມີຊັບສົມບັດໃນໄວເດັກທີ່ພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ປະຢັດໄວ້ເມື່ອພວກເຂົາຫຼຸດຂະໜາດເຮືອນເມື່ອສິບປີກ່ອນ. ເປັນຄົນ sentimental, ຂ້ອຍເກັບຮັກສາບັດ, ປຶ້ມ, ແລະຮູບພາບຫຼາຍກວ່າທີ່ຮັບປະກັນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນການລະເບີດຂອງຜົນຜະລິດກ່ອນການເດີນທາງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກໍາຈັດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ—ລວມທັງ Trapper Keeper ຊັ້ນສີ່ຂອງຂ້ອຍ. ຖ້າພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍຖິ້ມມັນໄປເມື່ອຫຼາຍປີກ່ອນ, ຂ້ອຍຈະບໍ່ເຄີຍຄິດກ່ຽວກັບມັນ. ແລະມັນບໍ່ມີຈຸດປະສົງໃນຊີວິດປະຈຸບັນຂອງຂ້ອຍ. ແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ຕົວຊ້າໆວ່າຂ້ອຍມັກຮູ້ວ່າມັນມີຢູ່ແລະຕອນນີ້ຢາກໃຫ້ຂ້ອຍເກັບຮັກສາມັນໄວ້.

ມັນເປັນການປຽບທຽບທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ສໍາຄັນ, ແຕ່ປະສົບການດັ່ງກ່າວເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຢຸດເຊົາ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ປະຢັດໄຂ່ຂອງຂ້ອຍໄວ້ເປັນເວລາດົນນານ, ຂ້ອຍຈະເສຍໃຈທີ່ປ່ອຍໃຫ້ພວກມັນໄປບໍ? ແລະມີສະຖານະການໃດແດ່, ເຊັ່ນ: ການພົບກັບຄູ່ຮ່ວມງານໃໝ່, ທີ່ຂ້ອຍຍັງຈະໃຊ້ພວກມັນ? ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍໄດ້ຍອມຮັບເມື່ອຫຼາຍປີກ່ອນວ່າຂ້ອຍຈະບໍ່ມີລູກ. ແຕ່ຄວາມສົດໃສດ້ານຂອງການທໍາລາຍໄຂ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ຂ້ອຍໂສກເສົ້າຢ່າງບໍ່ຄາດຝັນ ຫຼືບາງທີ, ສຸດທ້າຍຍອມຮັບ, ອະນາຄົດທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈິນຕະນາການ. ໄຂ່ຂອງຂ້ອຍສະແດງເຖິງສິ່ງທີ່ອາດຈະເປັນແລະສິ່ງທີ່ຍັງສາມາດເປັນໄດ້. ແທນທີ່ຈະຍອມຮັບຢ່າງງຽບໆວ່າຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຖືພາ, ດັ່ງທີ່ຂ້ອຍມີມາຮອດປະຈຸບັນ, ຂ້ອຍຕ້ອງກໍາຈັດໂອກາດສຸດທ້າຍທີ່ຂ້ອຍສາມາດເຮັດໄດ້.

ແນ່ນອນ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຈ່າຍສໍາລັບຄວາມແນ່ນອນຂອງການຖືພາ, ແຕ່ຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການຖືພາ. ບໍ່ມີການຮັບປະກັນວ່າການເກັບໄຂ່ທີ່ເລັກນ້ອຍຂອງຂ້ອຍຈະລະລາຍ, ສ້າງຕົວອ່ອນ, ຝັງຕົວ, ຫຼືສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດລູກ. ບາງຄັ້ງສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕັ້ງຄໍາຖາມເຖິງການລົງທຶນທາງດ້ານການເງິນທີ່ສໍາຄັນເຊັ່ນດຽວກັນກັບວ່າຂ້ອຍຄວນສືບຕໍ່ຖິ້ມເງິນດີຫຼັງຈາກສິ່ງທີ່ບໍ່ດີ. ເຖິງວ່າຈະມີການໂຄສະນາເບື້ອງຕົ້ນ, ໄດ້ພົບເຫັນພຽງແຕ່ ກັບ ຂອງແມ່ຍິງໃຊ້ , ມັກຈະຖືພາຕາມທໍາມະຊາດຫຼືໃຊ້ໄຂ່ສົດສໍາລັບການໃສ່ປຸ໋ຍໃນທໍ່ທົດລອງ. ແລະໃນຂັ້ນຕອນໃດຫນຶ່ງ, ຊີວະວິທະຍາຍັງຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍ—ເຖິງແມ່ນວ່າມີໄຂ່ທີ່ອາຍຸນ້ອຍແຊ່ແຂງ, ການຖືພາໃນແມ່ຍິງສູງອາຍຸສາມາດມີຄວາມສ່ຽງເພີ່ມເຕີມ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມສົດໃສດ້ານຂອງການຖິ້ມໄຂ່ເຫຼົ່ານີ້ຮູ້ສຶກເລິກເຊິ່ງຢ່າງບໍ່ຄາດຝັນ, ແຕ່ບໍ່ມີພິທີກໍາສໍາລັບເວລານີ້—ພຽງແຕ່ແບບຟອມການອະນຸຍາດງ່າຍໆທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ນັກວິຊາການໃນຫ້ອງທົດລອງ “ກໍາຈັດຢ່າງມີຈັນຍາບັນ” ສິ່ງທີ່ເຄີຍມີຄວາມຫວັງທີ່ໃກ້ຊິດທີ່ສຸດຂອງຂ້ອຍ. ໝູ່ເພື່ອນໄດ້ແນະນໍາໃຫ້ບໍລິຈາກໄຂ່ຂອງຂ້ອຍ, ແຕ່ນີ້ບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍແຊ່ແຂງໄຂ່ຂອງຂ້ອຍໂດຍຄາດຫວັງວ່າຂ້ອຍຈະລ້ຽງລູກຂອງຂ້ອຍເອງ, ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ສະບາຍໃຈທີ່ຈະມອບພວກເຂົາໃຫ້ຄົນແປກຫນ້າ, ໂດຍສົມມຸດວ່າພວກເຂົາສາມາດມີຊີວິດໄດ້. ຖ້າຂ້ອຍມີລູກແລ້ວ, ຂ້ອຍຈະຮູ້ເຖິງອະນາຄົດນັ້ນແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຮູ້ສຶກຕິດພັນກັບໄຂ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເຫຼົ່ານີ້ຫນ້ອຍລົງ.

ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້ອຍຫວັງວ່າບາງຄົນໄດ້ບອກຂ້ອຍເມື່ອສິບປີກ່ອນ: ນອກເຫນືອໄປຈາກຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງດ້ານການເງິນ, ຍັງມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງດ້ານອາລົມ—ໃນຮູບແບບຂອງຄວາມຫວັງທີ່ຍັງຄົງຄ້າງແລະທ່າແຮງທີ່ບໍ່ໄດ້ບັນລຸ—ເພື່ອຮັກສາໄຂ່ແຊ່ແຂງ. ຖ້າຂ້ອຍສາມາດກັບໄປ 2014, ຂ້ອຍຈະເລືອກແບບດຽວກັນບໍ? ອາດຈະເປັນໄປໄດ້. ຂ້ອຍຮູ້ຈັກຄວາມສະຫງົບສຸກຂອງຈິດໃຈແລະຄວາມຮູ້ສຶກຂອງການຄວບຄຸມ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຕອນນີ້ຂ້ອຍຮູ້ວ່າສິ່ງນັ້ນແມ່ນອີງໃສ່ສົມມຸດຕິຖານວ່າຂ້ອຍຈະມີລູກໃນທີ່ສຸດ. ຂ້ອຍຫວັງວ່າຂ້ອຍຍັງຮູ້ວ່ານ້ໍາຫນັກທາງຈິດໃຈຂອງໄຂ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຂອງຂ້ອຍຈະກາຍເປັນແຫຼ່ງຄວາມໂສກເສົ້າ.

ຂ້ອຍຈະຂຽນເຊັກອີກໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງນີ້, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າຂ້ອຍເຊື່ອແທ້ໆວ່າຂ້ອຍຈະໃຊ້ໄຂ່ຂອງຂ້ອຍ, ແຕ່ຍ້ອນວ່າການປ່ອຍໃຫ້ໄປຮູ້ສຶກວ່າເປັນທີ່ສຸດກວ່າທີ່ຂ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະຍອມຮັບ. ບາງທີເມື່ອຂ້ອຍອາຍຸ 50 ປີ, ຂ້ອຍຈະພ້ອມແລ້ວ. ບາງທີ.