ການເດີນເຮືອຜ່ານຄວາມໂສກເສົ້າຂອງການສູນເສຍແມ່ຂອງຂ້ອຍ, 18 ປີຕໍ່ມາ

` tags.

(SeaPRwire) –   The Knicks ກໍາລັງພະຍາຍາມເອົາຊະນະ Celtics ໃນເກມທີ 1 ຂອງການແຂ່ງຂັນ NBA Playoffs ທີ່ຮ້ອນແຮງ, ລູກຊາຍນ້ອຍສອງຄົນຂອງຂ້ອຍໄດ້ປ່ຽນເປັນຜູ້ບັນຍາຍຢູ່ຂ້າງສະໜາມທີ່ດໍາເນີນການໃນລະດັບສຽງທີ່ປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນໃຊ້ສໍາລັບເຄື່ອງຈັກເຮືອບິນແລະງານລ້ຽງວັນເກີດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ Skittle. ພວກເຮົາກໍາລັງຮ້ອງດ້ວຍຄວາມດີໃຈແລະຕົບມືກັນ—ຂ້ອຍຕິດຕາມຄະແນນເຄິ່ງໜຶ່ງ, ກໍາລັງຊອກຫາ AirPods ທີ່ສາມາດຕັດສຽງລົບກວນກ່ອນທີ່ຄວາມສຸກຂອງພວກເຂົາຈະທໍາລາຍຫູຊັ້ນໃນຂອງຂ້ອຍ. ຈາກນັ້ນ, ຫຼັງຈາກ Jalen Brunson ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນກະຕ່າ, ການໂຄສະນາໄດ້ຕັດເຂົ້າ.

ມັນແມ່ນໂຄສະນາຂອງ AT&T ທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຢ່າງກະທັນຫັນໃຫ້ໂທຫາຜູ້ທີ່ເຂົາເຈົ້າຮັກຈາກສວນຫຼັງບ້ານທີ່ສວຍງາມ, ເຮືອຢູ່ໃນ Delta, ແລະ … ເສັ້ນເຊືອກທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ຮ່ອມພູເລິກ. ທ້ອງຂອງຂ້ອຍບິດເບືອນຂະນະທີ່ມັນຮູ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າສິ່ງນີ້ຈະໄປໃສ. ໃນຕອນທ້າຍ, ສາມຄໍາສັ້ນໆປາກົດຂຶ້ນ, ອ່ອນໂຍນແລະເປັນອັນຕະລາຍຢ່າງຊໍານິຊໍານານໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມຂອງພວກເຂົາ: ໂທຫາແມ່ຂອງເຈົ້າ.

ຂ້ອຍຢາກເຮັດແນວນັ້ນ. ແຕ່ນາງຈະບໍ່ຕອບ. ສິບແປດປີກ່ອນ, ແມ່ຂອງຂ້ອຍ, Shelby, ໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍໃນອຸປະຕິເຫດເທິງ New Jersey Turnpike. ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຂ້ອຍມີອາຍຸເທົ່າກັບຜູ້ໃຫຍ່ທາງດ້ານກົດໝາຍ. ມັນສາມາດລົງຄະແນນສຽງໄດ້. ມັນສາມາດເຂົ້າເປັນທະຫານໄດ້. ມັນອາດຈະຍັງບໍ່ສາມາດເຊົ່າລົດໄດ້, ແຕ່ແນ່ນອນວ່າມັນໄດ້ຂັບລົດໄປໄລຍະໜຶ່ງແລ້ວ, ຈັບພວງມາໄລຢ່າງງຽບໆໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຂ້ອຍຄິດຢ່າງໄຮ້ດຽງສາວ່າຂ້ອຍກໍາລັງຂັບລົດຢູ່. ຄືກັນກັບໄວ 18 ປີຫຼາຍຄົນ, ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຂ້ອຍແມ່ນສະຫງົບງຽບແລະເພິ່ງຕົນເອງໄດ້ໃນເວລາດຽວ, ຈາກນັ້ນກໍ່ປະໝາດ, ສຽງດັງ, ແລະຕ້ອງການໃນຄັ້ງຕໍ່ໄປ. ມັນມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນ. ມັນມີຄວາມຄິດເຫັນ. ມັນເວົ້າຄືນ.

ຂ້ອຍຮູ້ດີວ່າການເວລາບໍ່ໄດ້ລຶບຄວາມໂສກເສົ້າ, ແຕ່ຂະຫຍາຍມັນອອກ. ຂອບແຫຼມບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປ; ພວກເຂົາພຽງແຕ່ແຍກອອກ, ລໍຖ້າ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງການຮັກສາ. ມັນເປັນພຽງແຕ່ວ່າຄວາມຮັກແລະການສູນເສຍເບິ່ງຄືແນວໃດເມື່ອຖືກດຶງອອກໄປຕາມເວລາ.

ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍລົ້ມລົງໃນແຕ່ລະວັນ. ມັນບໍ່ຄືກັບພາຍຸອີກຕໍ່ໄປແລະຄ້າຍຄືກັບຄວາມຊຸ່ມຊື່ນ—ສ່ວນຫນຶ່ງຂອງບັນຍາກາດທີ່ຂ້ອຍເຄື່ອນທີ່ຜ່ານ, ມີຜົນກະທົບຕໍ່ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຕົວຢ່າງເຕັມທີ່. ມັນຖືກຝັງໄວ້ໃນຕອນນີ້, ຖືກຖັກແສ່ວເຂົ້າໄປໃນ weltanschauung (ຄໍາສັບພາສາເຢຍລະມັນສໍາລັບ “ທັດສະນະຂອງໂລກ”); ວິທີທີ່ຂ້ອຍເບິ່ງບານບ້ວງກັບລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ; ວິທີທີ່ຂ້ອຍອ່ານຂໍ້ຄວາມໃນການໂຄສະນາແລະລືມວ່າຂ້ອຍຢູ່ໃສ. ຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຂ້ອຍງຽບກວ່າ, ແມ່ນແລ້ວ. ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃຈຜິດ: ມັນຍັງສາມາດໂຈມຕີໄດ້, ດົນນານຫຼັງຈາກທີ່ສັງຄົມໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າຂ້ອຍຄວນ “ຍ້າຍອອກໄປ”.

ນີ້ແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິ. ນັກວິທະຍາສາດດ້ານປະສາດ Mary-Frances O’Connor, ຜູ້ທີ່ສຶກສາສະໝອງທີ່ໂສກເສົ້າ, ໄດ້ພົບວ່າດົນນານຫຼັງຈາກທີ່ໃຜຜູ້ໜຶ່ງເສຍຊີວິດ, ຍັງສືບຕໍ່ “ຊອກຫາ” ພວກເຂົາ, ຄືກັບວ່າຄາດຫວັງວ່າໃຜຜູ້ໜຶ່ງຈະຍ່າງກັບຄືນຜ່ານປະຕູ, ໂທຫາ, ຫຼືສົ່ງຂໍ້ຄວາມ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄໍາປຽບທຽບ—ມັນແມ່ນຊີວະວິທະຍາ. ຄວາມໂສກເສົ້າກະຕຸ້ນພາກສ່ວນດຽວກັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຜູກພັນແລະລາງວັນ. ພວກເຮົາຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອຊອກຫາຜູ້ທີ່ພວກເຮົາສູນເສຍໄປ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຮູ້ວ່າພວກເຂົາຫາຍໄປແລ້ວ. ບໍ່ແປກໃຈເລີຍ, ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ປີ—ແມ່ນແຕ່ທົດສະວັດ—ຕໍ່ມາ, ກິ່ນ, ການຄ້າ, ຫຼືຮູບຮ່າງຂອງມືຂອງຄົນແປກໜ້າສາມາດສົ່ງຄວາມເຈັບປວດອີກຄັ້ງ. ການຂາດ, ດັ່ງທີ່ປາກົດ, ຍັງເປັນປະເພດຂອງການມີຢູ່. ແລະສະໝອງ, ຄືກັບຫົວໃຈ, ບໍ່ຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງສະເໝີໄປ.

ຄວາມໂສກເສົ້າບໍ່ແມ່ນເສັ້ນຊື່—ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນເວລານັ້ນການສະ ໜັບ ສະ ໜູນ ທີ່ຍືນຍົງແມ່ນຕ້ອງການຫຼາຍທີ່ສຸດ, ຊັບພະຍາກອນ ຈຳ ນວນ ໜ້ອຍ ທີ່ຍັງຄົງມີຢູ່ແມ່ນຫາຍໄປ. ຕົວຢ່າງ, ໃນ Texas, ສາຍດ່ວນ 988 ສໍາລັບການຂ້າຕົວຕາຍແລະວິກິດການກໍາລັງປະເຊີນກັບ , ເຊິ່ງນໍາໄປສູ່ການປະຖິ້ມສາຍໂທຫລາຍພັນສາຍໃນແຕ່ລະເດືອນໃນຂະນະທີ່ສູນກາງພະຍາຍາມຕອບສະຫນອງຄວາມຕ້ອງການ. ໃນລະດັບຊາດ, ທັດສະນະແມ່ນຮ້າຍແຮງຄືກັນ: ການຕັດສິນໃຈຂອງອົງການບໍລິຫານ Trump ທີ່ຈະຍົກເລີກ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໂຄງການສຸຂະພາບຈິດຢູ່ໃນໂຮງຮຽນທົ່ວປະເທດຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ, ເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນບໍ່ມີການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ຈໍາເປັນ. ໃນລັດຊົນນະບົດທີ່ການດູແລສຸຂະພາບຈິດມີໜ້ອຍຢູ່ແລ້ວ, ໂຮງຮຽນທີ່ເພິ່ງພາເງິນອຸດໜູນເຫຼົ່ານີ້ປະຈຸບັນປະເຊີນຫນ້າກັບ : ໃນ Nebraska, ນັ້ນໝາຍເຖິງການເຂົ້າເຖິງການດູແລທີ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບການບາດເຈັບທີ່ຫຼຸດລົງສໍາລັບນັກຮຽນ Native American; ໃນບາງສ່ວນຂອງ Texas ທີ່ມີອັດຕາການຂ້າຕົວຕາຍຂອງໄວໜຸ່ມສູງ, ມັນໝາຍເຖິງສາຍຊີວິດໜ້ອຍກວ່າສຳລັບເດັກນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນວິກິດການ. ບັນຊີລາຍຊື່ດໍາເນີນຕໍ່ໄປ—ເຖິງວ່າຈະມີການສໍາຫຼວດ ເດືອນສິງຫາ 2024 ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ 84% ຂອງຊາວອາເມຣິກັນເຊື່ອວ່າພະນັກງານໂຮງຮຽນມີຄວາມຈໍາເປັນໃນການກວດສອບອາການເຕືອນໄພລ່ວງໜ້າ.

ກະຊວງ Veterans Affairs (VA) ກໍາລັງວາງແຜນທີ່ຈະ , ເຊິ່ງເປັນຕົວແທນຫຼາຍກວ່າ 17% ຂອງກໍາລັງແຮງງານ. ການຫຼຸດຜ່ອນເຫຼົ່ານີ້ຄາດວ່າຈະສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ການບໍລິການດ້ານສຸຂະພາບຈິດ, ເຊິ່ງນໍາໄປສູ່ເວລາລໍຖ້າຍາວກວ່າສໍາລັບການນັດໝາຍປິ່ນປົວແລະໃຫ້ຄໍາປຶກສາ—ສູງສຸດສີ່ເດືອນໃນບາງກໍລະນີ. ຂ້ອຍຄິດເຖິງສິ່ງທີ່ມັນໝາຍເຖິງການນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມເຈັບປວດແລະຄວາມບາດເຈັບທີ່ດິບ, ສັບສົນເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າລະດູການໂດຍບໍ່ມີການຊ່ວຍເຫຼືອ—ແລະຂ້ອຍອາດຈະໝົດສະຕິໄດ້ງ່າຍເທົ່າໃດ.

ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການແລະອົງການຈັດຕັ້ງດ້ານສຸຂະພາບຈິດກໍາລັງເຮັດວຽກທີ່ສໍາຄັນ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຈະແຍກອອກຈາກການຕັດງົບປະມານທີ່ຜ່ານມາ, ຍັງບໍ່ມີນະໂຍບາຍແຫ່ງຊາດທີ່ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງສິ່ງທີ່ການສູນເສຍຕົວຈິງເບິ່ງຄືວ່າ: ການຂະຫຍາຍເວລາພັກຜ່ອນ, ການສະຫນອງທຶນດ້ານສຸຂະພາບຈິດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ແລະການຮັບຮູ້ສາທາລະນະກ່ຽວກັບການບາດເຈັບລວມ. ຂໍ້ລິເລີ່ມລະດັບຮາກຫຍ້າເຊັ່ນ , ຕົວຢ່າງ, ໄດ້ເກີດຂື້ນເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ຊາວອາເມລິກາຫຼາຍກວ່າ 1.2 ລ້ານຄົນທີ່ເສຍຊີວິດຈາກ COVID-19. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ບໍ່ມີອະນຸສອນແຫ່ງຊາດທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກລັດຖະບານກາງ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນມື້ຫຼືສະຖານທີ່ທາງກາຍະພາບ. ແລະໃນຂະນະທີ່ອົງການບໍ່ຫວັງຜົນກໍາໄລ Evermore ກໍາລັງນໍາພາໂຄງການສອງປີເພື່ອເຂົ້າໃຈປະຊາຊົນ ເພື່ອຊ່ວຍນໍາພາການຄົ້ນຄວ້າໃນອະນາຄົດ, ສະຫະລັດຍັງບໍ່ມີນະໂຍບາຍການລາພັກແຫ່ງຊາດແບບທົ່ວໄປທີ່ກໍານົດເວລາພັກຜ່ອນທີ່ຈ່າຍໃຫ້ແກ່ພະນັກງານທີ່ໂສກເສົ້າ.

ການຂາດການຮັບຮູ້ນີ້ເນັ້ນຫນັກເຖິງຄວາມບໍ່ສະບາຍທາງດ້ານສັງຄົມທີ່ກວ້າງຂວາງກັບການໄວ້ອາໄລຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ເປັນທີ່ຫນ້າສົນໃຈ, ເມື່ອບຸກຄົນທີ່ປະສົບກັບຄວາມສູນເສຍຢ່າງເລິກເຊິ່ງເຊື່ອມຕໍ່ກັນ, ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໂດຍກົງ, ບໍ່ມີຄໍາເວົ້າ—ພາສາທົ່ວໄປຂອງການສູນເສຍ. ຖ້າພວກເຮົາຮັບເອົາຄວາມຈິງນັ້ນຢ່າງເຕັມທີ່, ພວກເຮົາຈະມີເວລາທີ່ອ່ອນໂຍນກວ່າໃນການກ້າວຜ່ານສິ່ງທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ. ຂ້ອຍຮູ້ເລື່ອງນີ້ຈາກປະສົບການສ່ວນຕົວ. ໃນໄລຍະແປດປີທີ່ຜ່ານມາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັບຄູ່ຜູ້ທີ່ໂສກເສົ້າເກືອບ 3 ພັນຄົນໃນຫຼາຍປະເທດໃນ ໃນເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້ໃນວັນແມ່, ວັນພໍ່, ວັນພີ່ນ້ອງ, ແລະວັນພັກລະດູຫນາວ—ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ຄົນຟື້ນຕົວຄວາມຮູ້ສຶກຂອງອົງການໃນລະຫວ່າງວັນທີທີ່ອ່ອນໂຍນທີ່ສຸດໃນປະຕິທິນ. ພວກເຮົາຕ້ອງການພື້ນທີ່ເພີ່ມເຕີມສໍາລັບການເຊື່ອມຕໍ່ເຫຼົ່ານີ້, ແລະເພື່ອໃຫ້ການອະນຸຍາດໃຫ້ໃຫ້ກຽດແລະສະແດງຄວາມໂສກເສົ້າຂອງພວກເຮົາໂດຍບໍ່ມີຄວາມກົດດັນທີ່ຈະຟ້າວຜ່ານ. ຄວາມໂສກເສົ້າບໍ່ແມ່ນບັນຫາທີ່ຈະແກ້ໄຂ, ແຕ່ເປັນການເດີນທາງທີ່ຈະໄດ້ຮັບການສະຫນັບສະຫນູນ, ທັງສ່ວນບຸກຄົນແລະລວມ.

ຂ້ອຍໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນຄຽງຄູ່ກັບຄວາມໂສກເສົ້າຂອງຂ້ອຍ. ຂ້ອຍໄດ້ຕື່ມກ່ອງເຄື່ອງມືທີ່ມີກົນໄກການຮັບມື. ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວ, ຂ້ອຍອະທິບາຍຕົວເອງວ່າ “ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍການສູນເສຍ” ແທນທີ່ຈະ “ໂສກເສົ້າ”. ແຕ່ຍັງມີຊ່ວງເວລາ—ກະທັນຫັນ, ການຜ່າຕັດ—ເມື່ອມັນເກີດຂື້ນອີກດ້ວຍຄວາມແມ່ນຍໍາທີ່ແປກປະຫຼາດ, ແຕກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າໄດ້ຖືກຜະນຶກເຂົ້າກັນຢ່າງລະມັດລະວັງ, ໃນທີ່ສຸດ. ແລະເມື່ອຂ້ອຍຖືກດຶງອອກຈາກຄວາມຝັນໂດຍເດັກນ້ອຍສອງຄົນຂອງຂ້ອຍຮ້ອງໃຫ້ຂ້ອຍຈັບວິນາທີສຸດທ້າຍຂອງເກມທີ່ຫນ້າຕື່ນເຕັ້ນ, ຂ້ອຍຍັງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະດໍາລົງຊີວິດກັບສະບັບຂອງຄວາມໂສກເສົ້າຢູ່ເທິງໂຊຟາຂ້າງພວກເຮົາ—ສ່ວນເດັກນ້ອຍ, ສ່ວນຜູ້ໃຫຍ່, ຄາດເດົາບໍ່ໄດ້ແລະບໍ່ສໍາເລັດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໄວລຸ້ນທີ່ກໍາລັງຊອກຫາທາງຂອງຕົນເອງ.