5 ປີກ່ອນ, ຮູບເງົາສະແດງເຫດຮ້າຍແບບ Lovecraftian ທີ່ຮ້າຍທີ່ສຸດ ໄດ້ຊ່ອນບົດຮຽນທີ່ສຳຄັນໄວ້

(SeaPRwire) –   ອາລົມທີ່ເກົ່າແກ່ ແລະ ແຂງແກ່ນທີ່ສຸດຂອງມະນຸດຄືຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວປະເພດທີ່ເກົ່າແກ່ ແລະ ແຂງແກ່ນທີ່ສຸດທີ່ບັນດາແຟນຄລັບໄດ້ປະສົບຄືຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ການດັດແປງຮູບເງົາທີ່ບໍ່ມີຄຸນນະພາບ. ເມື່ອຫ້າປີກ່ອນໃນມື້ນີ້, ແຟນຄລັບຂອງ H.P. Lovecraft ໄດ້ປະເຊີນກັບຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນຍ້ອນຮູບເງົາເລື່ອງ The Deep Ones.

Lovecraft, ຜູ້ທີ່ມີອິດທິພົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງແລະເປັນສິ່ງທີ່ຫຼົງເຫຼືອຈາກຍຸກເກົ່າໃນເວລາດຽວກັນ, ມີຕຳແໜ່ງທີ່ແປກປະຫຼາດໃນວັດທະນະທຳປັອບ. ຄຳວ່າ “Lovecraftian” ຖືກນຳມາໃຊ້ໃນອຸປະກອນການຕະຫຼາດສຳລັບຮູບເງົາ, ປຶ້ມ, ແລະ ເກມ ທຸກຄັ້ງທີ່ມີໂອກາດ, ແຕ່ການດັດແປງຜົນງານຕົວຈິງຂອງລາວໃຫ້ມີຄຸນນະພາບນັ້ນເກືອບຈະບໍ່ມີເລີຍ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກວ່ານິຍາຍຂອງ Lovecraft ຢູ່ໃນໂລກຮູບເງົາທີ່ມີຄຸນຄ່າອັນປະເມີນຄ່າບໍ່ໄດ້ເຊິ່ງກໍຄືສາທາລະນະສົມບັດ (public domain), ໃຜກໍສາມາດລອງນຳມາສ້າງໄດ້, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວພວກເຂົາບໍ່ຄວນເຮັດກໍຕາມ.

ຮູບເງົາປີ 2021 ເລື່ອງນີ້ທີ່ວາງຕະຫຼາດໃນຊື່ H.P. Lovecraft’s The Deep Ones, ເປັນການນຳເອົາເລື່ອງ The Shadow over Innsmouth ມາປັບປ່ຽນໃຫ້ທັນສະໄໝ ເຊິ່ງເປັນໜຶ່ງໃນເລື່ອງທີ່ດີທີ່ສຸດ ແລະ ຖືກນຳມາໃຊ້ຫຼາຍທີ່ສຸດຂອງ Lovecraft. ກຳກັບໂດຍ Chad Ferrin, ຜູ້ກຳກັບທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຮູບເງົາສັງຫານໝູ່ Easter Bunny ແລະ ພາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງຮູບເງົາແອນໂທໂລຢີສາຍອາດ (arthouse) ຂອງ Troma ເລື່ອງ Tales from the Crapper, ມັນເປັນຮູບເງົາທີ່ແຍ່ໃນຖານະການດັດແປງ ແຕ່ກໍເປັນບົດຮຽນທີ່ດີວ່າເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງຍັງຄົງປະສົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກກັບຜູ້ສ້າງຜົນງານສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມສະຫຍອງຂວັນຜູ້ນີ້.

Alex (Gina La Piana) ແລະ Petri (Johann Urb) ໄດ້ເດີນທາງມາຮອດບ້ານພັກຕາກອາກາດຫ່າງໄກໃນລັດຄາລິຟໍເນຍ, ໂດຍຫວັງຈະຊອກຫາຄວາມສະຫງົບຫຼັງຈາກການແທ້ງລູກ. ເຈົ້າຂອງບ້ານ Ingrid ແລະ Russel (Silvia Spross ແລະ Robert Miano, ເຊິ່ງເປັນນັກສະແດງທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດຂອງເລື່ອງ) ໃຫ້ການຕ້ອນຮັບເປັນຢ່າງດີ, ແຕ່ພວກເຂົາສົນໃຈສຸຂະພາບຂອງ Alex ຫຼາຍເກີນໄປ. Petri ເລີ່ມຫຼົງໄຫຼໃນຊຸມຊົນທ້ອງຖິ່ນ, ແຕ່ Alex ເລີ່ມໝັ້ນໃຈວ່າຕ້ອງມີບາງຢ່າງທີ່ບໍ່ປົກກະຕິເກີດຂຶ້ນ.

ທ່ານເຄີຍເຫັນຮູບເງົາແບບນີ້ມາກ່ອນແລ້ວ, ແລະ ທ່ານກໍເຄີຍເຫັນຮູບເງົາທີ່ເຮັດໄດ້ດີກວ່ານີ້. ມັນເປັນຮູບເງົາທີ່ຊະຊາຍ, ບໍ່ມີຊັ້ນເຊີງ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ, ມັນບັງຄັບໃຫ້ນັກສະແດງເວົ້າປະໂຫຍກເຊັ່ນ “ພວກເຂົາກຳລັງສົນໃຈເລື່ອງ Nerconomicon ນີ້,” ແລະ ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ເຖິງມາດຕະຖານນັ້ນ. ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວ, ມັນຮູ້ສຶກຄືກັບການລໍ້ລຽນລະຄອນນ້ຳເນົ່າຂອງ Ira Levin (ຮູບເງົາໄດ້ອ້າງອີງເຖິງ The Stepford Wives, ແລະ Ferrin ໄດ້ອ້າງເຖິງ Rosemary’s Baby ໃນການສຳພາດ). ຖ້າທ່ານຍັງນັ່ງເບິ່ງຈົນຮອດຈົບເຄຣດິດ, ທ່ານຈະໄດ້ຮັບລາງວັນເປັນມຸກຕະຫຼົກກ່ຽວກັບການຊ່ວຍເຫຼືອຕົວເອງ.

ມີບາງຊ່ວງເວລາທີ່ມີລີລາທາງສາຍຕາ ແລະ ຄວາມແປກປະຫຼາດທີ່ແທ້ຈິງ, ແຕ່ຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ຮູ້ສຶກວ່າຖືກຈຳກັດໂດຍອົງປະກອບຂອງ Lovecraft ຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກມັນ. ຊື່ສຽງ ແລະ ປະໂຫຍກດັງໆຖືກນຳມາອ້າງອີງ, ແຕ່ໃນດ້ານເນື້ອຫາແລ້ວ, ມັນຫວ່າງເປົ່າ. ບໍ່ແມ່ນວ່າຈະຕຳໜິ Ferrin, ແຕ່ເມື່ອຖືກຖາມກ່ຽວກັບ Lovecraft, ລາວເວົ້າວ່າບັນຍາກາດ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວແມ່ນອົງປະກອບທີ່ສຳຄັນຂອງ Lovecraftian (ນັກຂຽນເລື່ອງສະຫຍອງຂວັນຄົນອື່ນໆມັກຈະເບິ່ງຂ້າມສິ່ງເຫຼົ່ານີ້) ແລະ ເລື່ອງຂອງ Lovecraft ທີ່ດີ, ແທນທີ່ຈະອະທິບາຍທຸກຢ່າງອອກມາ, ມັນຈະ “ເຮັດໃຫ້ທ່ານຮູ້ສຶກຢ້ານໃນອີກຫຼາຍວັນຕໍ່ມາ.” ແຕ່ຮູບເງົາຂອງລາວກັບຈົບລົງດ້ວຍການທີ່ນາງເອກຖືກສັດປະຫຼາດປາລ່ວງລະເມີດທາງເພດ.

ເປັນຫຍັງ Lovecraft ຈຶ່ງຍັງຄົງເປັນສິ່ງທ້າທາຍສຳລັບຜູ້ສ້າງຮູບເງົາ? ເລື່ອງລາວຂອງລາວບໍ່ຄ່ອຍເໝາະກັບການສ້າງເປັນຮູບເງົາ, ໂດຍອີງໃສ່ການສື່ສານທາງອ້ອມ ແລະ ຄວາມສະຫຍອງຂວັນທີ່ຜູ້ບັນຍາຍເລື່ອງຍາກທີ່ຈະອະທິບາຍ (ຍົກເວັ້ນ, ຢ່າງໜ້າສົນໃຈ, ແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງ The Deep Ones, ເຊິ່ງມີສາກການໄລ່ລ່າທີ່ໜ້າຈົດຈຳ). ແຕ່ດ້ວຍຮູບເງົາສະຫຍອງຂວັນທີ່ດີທີ່ສຸດບາງເລື່ອງບໍ່ເຄີຍເປີດເຜີຍສັດປະຫຼາດຂອງພວກເຂົາ, ນັ້ນຮູ້ສຶກວ່າເປັນຂໍ້ອ້າງທີ່ລາຄາຖືກ. ໃຜບອກວ່າ The Blair Witch Project ແລະ Paranormal Activity ເສຍຫາຍຍ້ອນບໍ່ເຄີຍເປີດເຜີຍສັດປະຫຼາດຂອງພວກເຂົາ?

ບັນຫາສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງເນື້ອຫາ. ສັດປະຫຼາດທີ່ມັກຈະອອກສຽງຍາກຂອງ Lovecraft ເປັນດາວເດັ່ນຂອງຕຳນານທີ່ກວ້າງຂວາງ ເຊິ່ງໃຜກໍສາມາດນຳມາໃຊ້ໄດ້ເມື່ອພວກເຂົາໝົດໄອເດຍ, ແລະ The Deep Ones ອ້າງອີງເຖິງ Cthulhu ຄືກັບວ່າມັນເປັນວິທີທີ່ຈະເພີ່ມຄວາມເລິກເຊິ່ງໃຫ້ກັບພລັອດເລື່ອງ. ແຕ່ຕົວລະຄອນມະນຸດຕ່າງຫາກທີ່ຕ້ອງແບກຮັບຮູບເງົາ, ແລະ ຕົວລະຄອນຂອງ Lovecraft ເກືອບທັງໝົດແມ່ນຜູ້ຊາຍທີ່ບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ໂດດດ່ຽວ, ຜູ້ທີ່ຮູ້ສຶກບໍ່ເຂົ້າກັບຍຸກສະໄໝຂອງຕົນເອງ ແລະ ຖືກຫຼອກຫຼອນໂດຍເວລາອັນຍາວນານທີ່ຍັງຈະມາເຖິງ.

ນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ຈະສື່ສານໃນຮູບເງົາ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອທ່ານກັງວົນກັບການເຮັດໃຫ້ອຸປະກອນປະກອບສາກລາຄາຖືກເບິ່ງຄືກັບໜວດປາໝຶກທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື. ແລະ ສ່ວນຫຼັງນີ້ຄືບ່ອນທີ່ການດັດແປງສ່ວນໃຫຍ່ສຸມໃສ່, ເພາະວ່າ, ດັ່ງທີ່ Chris Jordan ຈາກ The Movie Sleuth ໄດ້ໂຕ້ແຍ້ງໄວ້, Herbert West: Re-Animator ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທຸກຢ່າງເສຍຫາຍໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈໃນປີ 1985. ເປັນຮູບເງົາທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມສູງສຳລັບຜູ້ກຳກັບ Stuart Gordon, Re-Animator ໄດ້ນຳເອົາໜຶ່ງໃນເລື່ອງທີ່ແຍ່ທີ່ສຸດຂອງ Lovecraft ມາປັບປ່ຽນເປັນຮູບເງົາເລືອດສາດ. ມັນໄດ້ຜົນໃນແບບຂອງມັນ, ແຕ່ການສົມມຸດວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງໂລກທັດສະນະຂອງ Lovecraft ກໍຄືກັບການສົມມຸດວ່າການກາຕູນ Bugs Bunny ເປັນຕົວແທນຂອງການໄປຊົມໂອເປຣາແທ້ໆ.

ດັ່ງນັ້ນ, ການດັດແປງມັກຈະຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງກຸ່ມ: ກຸ່ມທີ່ເນັ້ນຄວາມໂປ້ ແລະ ສັດປະຫຼາດ, ເຊິ່ງຮູບເງົາຢ່າງ The Deep Ones ຍັງຄົງໄລ່ຕາມຄວາມສຳເລັດແບບໄຮ້ຄຸນນະພາບຂອງ Re-Animator, ແລະ ການດັດແປງທີ່ຫາຍາກ ແລະ ມີຄວາມທະເຍີທະຍານຫຼາຍກວ່າ, ເຊັ່ນ Color Out of Space ທີ່ຍັງມີຄວາມບ້າບິ່ນ, ຕອນທີ່ພໍໃຊ້ໄດ້ຂອງ Cabinet of Curiosities, ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມຂອງອິນດີ້ທີ່ໝົກມຸ່ນເຊັ່ນ Call of Cthulhu ສະບັບໜັງງຽບປີ 2005. ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນມີໜ້ອຍ, ຫ່າງໄກ, ແລະ ອາດຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີທີ່ສຸດສຳລັບເລື່ອງທີ່ພວກເຮົາຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ເຫັນ: Mountains of Madness ຂອງ Guillermo del Toro.

ນິຍາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງບາງເລື່ອງກໍສົມກັບການຕະຫຼາດແບບ Lovecraftian ຂອງພວກມັນ: ວິລະບຸລຸດທີ່ອິດເມື່ອຍຈາກໂລກໃນ Annihilation ແລະ True Detective Season 1 ເໝາະກັບປ້າຍຊື່ນີ້ຫຼາຍກວ່າຄູ່ຮັກທີ່ໂຊກຮ້າຍທີ່ກຳລັງເຊັກອິນເຂົ້າ Airbnb, ເຖິງແມ່ນວ່າເລື່ອງທຳອິດຈະໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈພຽງເລັກນ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ The Deep Ones ພຽງແຕ່ຍົກປະໂຫຍກມາເວົ້າແບບຄຳຕໍ່ຄຳ. ແຕ່ຕອນນີ້ພວກເຮົາກັບມາບ່ອນເກົ່າ. ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍເລື່ອງລາວແບບ Lovecraftian, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນການດັດແປງຜົນງານຂອງ Lovecraft?

ທ້າຍທີ່ສຸດ, ຄຳຄຸນນາມນີ້ຂາຍໄດ້ດີກວ່າຕົວບຸກຄົນ. Lovecraftian, ບໍ່ວ່າຈະໝາຍເຖິງຄວາມສະຫຍອງຂວັນທີ່ມີຢູ່ຈິງ ຫຼື ການອ້າງອີງພຽງຜິວເຜີນ, ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂາຍງ່າຍ; Shub-Niggurath ເປັນຕົວຮ້າຍໃນທັງເກມ Alone in the Dark ລ່າສຸດ ແລະ ເກມ South Park ທີ່ຕັ້ງຊື່ຕາມຄົນງີ່ເງ່າ. ຕຳນານເຫຼົ່ານີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພື້ນຖານວັດທະນະທຳປັອບ, ເປັນການອ້າງອີງງ່າຍໆໃຫ້ແຟນຄລັບໄດ້ຮັບຮູ້. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນລະດັບພື້ນຖານ, ເລື່ອງທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງ Lovecraft ແມ່ນຍາກທີ່ຈະຖ່າຍທຳ, ຢ່າງໜ້ອຍກໍຕ້ອງມີງົບປະມານທີ່ເໝາະສົມ; The Deep Ones ແທບຈະບໍ່ມີເງິນພໍທີ່ຈະຈັດແສງໃຫ້ດີ, ບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງສາກການໄລ່ລ່າທີ່ຕື່ນເຕັ້ນ. ແລະ ໃຜຈະຍອມຈ່າຍເງິນຫຼາຍລ້ານເພື່ອສ້າງເລື່ອງລາວແບບດັ້ງເດີມຂອງນິຍາຍທີ່ມີອາຍຸເກືອບຮ້ອຍປີ ຫຼັງຈາກທີ່ Gordon ປະສົບຄວາມສຳເລັດໂດຍການໃສ່ຄວາມໂປ້ເປື້ອນເຂົ້າໄປ?

ດັ່ງນັ້ນ, ເບິ່ງຄືວ່າພວກເຮົາຈະຍັງຄົງເຫັນຄຳວ່າ “Lovecraftian” ຖືກແປະໃສ່ຜົນງານນັບບໍ່ຖ້ວນ, ບໍ່ວ່າພວກມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານນອນບໍ່ຫຼັບຍ້ອນຄິດເຖິງຈັກກະວານ ຫຼື ພຽງແຕ່ມີສັດປະຫຼາດສີຂຽວຢູ່ໃນເລື່ອງ. ແລະ ຜູ້ກຳກັບທີ່ຂາດພອນສະຫວັນ ຫຼື ງົບປະມານກໍຈະຍັງຄົງສືບຕໍ່ປຸ້ນສະດົມຫໍສະໝຸດຂອງ Lovecraft ເພື່ອສ້າງຂີ້ເຫຍື້ອທີ່ສົ່ງກົງເຖິງສະຕຣີມມິງ. ມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເໝາະສົມ, ແຕ່ມັນກໍເຂົ້າໃຈໄດ້. ຕົວ Lovecraft ເອງ, ເຖິງວ່າຈະມີການຄິດວິເຄາະທາງປັດຊະຍາ, ກໍຂຽນ Re-Animator ພຽງເພື່ອຫາເງິນດ່ວນເທົ່ານັ້ນ.

The Deep Ones ກຳລັງສະຕຣີມໃຫ້ເບິ່ງຟຣີໃນ Plex.