Love Island ສອນຫຍັງພວກເຮົາໄດ້ແດ່ ກ່ຽວກັບຄວາມສຳຄັນຂອງຄຳວ່າ “Like”

(SeaPRwire) –   ສໍາລັບຜູ້ທີ່ມັກລາຍການໂທລະພາບຄວາມເປັນຈິງກ່ຽວກັບການນັດພົບ, ການມາເຖິງຂອງອາກາດອົບອຸ່ນໝາຍເຖິງສິ່ງດຽວຄື: Love Island, ໜຶ່ງໃນສິນຄ້າວັດທະນະທຳທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງປະເທດອັງກິດ, ໄດ້ກັບມາອີກຄັ້ງ. (ມີລາຍການເສີມອື່ນໆ, ລວມທັງຂອງອົດສະຕາລີ ແລະ , ແຕ່ເວີຊັ່ນຂອງອັງກິດຍັງຄົງເປັນຕົ້ນແບບ.) ຈຸດປະສົງແມ່ນງ່າຍດາຍ: ກຸ່ມຄົນໜຸ່ມສາວທີ່ໜ້າຮັກ ແລະ ມີຜິວສີນໍ້າຕານເດີນທາງໄປຫາ “ວິລລາ” ຢູ່ບ່ອນທີ່ອົບອຸ່ນຫຼາຍ (ປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນສະເປນ ຫຼື ອາຟຣິກາໃຕ້) ແລະ ພະຍາຍາມຈັບຄູ່ກັນເພື່ອຄວາມຮັກ—ແລະເງິນ ແລະ ຊື່ສຽງໃນສື່ສັງຄົມອອນລາຍ. ໂດຍລວມແລ້ວ, ລາຍການນີ້ແມ່ນເກມ, ໂດຍມີຊະຕາກຳຂອງແຕ່ລະຄູ່ທີ່ຈະຕົກຢູ່ໃນມືຂອງປະຊາຊົນ, ຜູ້ທີ່ຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນສຸດທ້າຍວ່າຄູ່ໃດຈະໄປເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດ. ການຕິດຕາມເບິ່ງໝົດລະດູການຮຽກຮ້ອງຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈທັງຈາກຜູ້ຊົມ ແລະ ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມ. ແຕ່ຖ້າທ່ານເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງນີ້, ຄວາມພາກພຽນຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຕອບແທນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ຍອມຮັບວ່າ, ໜຶ່ງໃນຄວາມສຸກທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າຂອງລາຍການນີ້ແມ່ນມັນມັກຈະໜ້າເບື່ອໜ່າຍເລັກນ້ອຍ. ແຕ່ຖ້າທ່ານສືບຕໍ່ເບິ່ງແຕ່ລະຕອນ, ສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍອອກມາຄືບັນທຶກທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງວິທີທີ່ຄົນເຮົາພະຍາຍາມ (ແລະລົ້ມເຫຼວ) ໃນການສ້າງສາຍສຳພັນ, ເກືອບໃນເວລາຈິງ. ການເຊື່ອມຕໍ່ເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ ເພາະວ່າເງິນ ແລະ ຊື່ສຽງ (ແລະແມ່ນແລ້ວ, ບາງຄັ້ງກໍຄວາມຮັກ) ແມ່ນມີຄວາມສ່ຽງ, ແລະຍັງຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນກຳນົດເວລາທີ່ຈຳກັດຫຼາຍ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຄູ່ຮັກເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ວ່າຈະໝັ້ນໃຈໃນຄວາມຮັກຂອງຕົນເອງຢ່າງສຸດຂີດ ຫຼື ບໍ່ໝັ້ນໃຈເລີຍ. ແລະຍ້ອນວ່າຄົນໜຸ່ມນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ມັກດຣາມ່າ, ແລະສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດຄື, ໜຸ່ມນ້ອຍ, ຄຳໜຶ່ງທີ່ພວກເຂົາເວົ້າຫຼາຍ, ຕະຫຼອດເວລາ, ຄື “like.”

ບໍ່ມີຫຍັງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ທີ່ໜ້າແປກໃຈເປັນພິເສດ. ແມ່ນຄຳທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບໄວໜຸ່ມ ແລະ ຄຳທີ່ຫຼາຍຄົນຕີຄວາມວ່າບໍ່ມີປະໂຫຍດ—ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ຈຳເປັນໃນຄຳເວົ້າທີ່ໝາຍເຖິງການຖືກຕັດອອກຈາກເນື້ອແທ້ຂອງຄຳເວົ້າຂອງທ່ານ, ເພື່ອຮັກສາມາດຕະຖານທີ່ລ້າສະໄໝຂອງສິ່ງທີ່ຟັງແລ້ວ “ຖືກຕ້ອງ.” ມັນເປັນເລື່ອງໂງ່ແທ້ໆ—ການເປັນຫ່ວງສິ່ງທີ່ເລັກນ້ອຍເຊັ່ນນີ້ ໃນຂະນະທີ່ຍັງມີຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ຮີບດ່ວນກວ່າໃນໂລກ. ບາງທີມັນອາດຈະເປັນການເສຍເວລາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ແຕ່ການເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງໃກ້ຊິດກັບເວລາທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຍິນຄຳວ່າ “like” ແມ່ນການຝຶກຝົນທີ່ເປັນປະໂຫຍດ. ລອງຟັງ ແລະ ທ່ານຈະໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນ: “like” ແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ມີຄ່າທີ່ພວກເຮົາທຸກຄົນມີ (ແລະຄວນໃຊ້) ເພື່ອສ້າງ ແລະ ຮັກສາສາຍສຳພັນ.

“Like” ມັກຈະຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນພາລະໃນການສື່ສານ ແລະ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຍືດຍຸ່ນແກ່ຕົນເອງເພື່ອຄິດອອກວ່າທ່ານກຳລັງພະຍາຍາມເວົ້າຫຍັງແທ້. ໃນສະຖານະການທີ່ມີອາລົມຮຸນແຮງທີ່ເລື່ອງຂອງຫົວໃຈກ່ຽວຂ້ອງ, “like” ໃຫ້ພື້ນທີ່ແກ່ທ່ານເພື່ອຮວບຮວມຄວາມຄິດ. ນີ້ແມ່ນການຄິດໄລ່ທີ່ລະອຽດທີ່ນ້ອຍຈົນເກືອບບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ ແລະ ອາດຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ໄດ້ຄິດຫຼາຍເລີຍ.

ຖ້າທ່ານເບິ່ງ Love Island ໂດຍມີຄຳບັນຍາຍ, ຈຸດນີ້ຈະກາຍເປັນແຈ່ມແຈ້ງຢ່າງໂດດເດັ່ນ—ແຕ່ລະຄຳວ່າ “like” ທີ່ເພີ່ມໃນການສົນທະນາຂ້າງຄຽງລະຫວ່າງສອງຄົນແມ່ນຢູ່ບ່ອນນັ້ນເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄວາມພະຍາຍາມເລັກໆ ນ້ອຍໆ ໃນການເປີດເຜີຍ. ພິຈາລະນາຜົນສືບເນື່ອງຂອງການຈັບຄູ່ໃໝ່ທີ່ທໍາລາຍໃຈ, ບ່ອນທີ່ບາງຄູ່ທີ່ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນແລ້ວຖືກແຍກອອກຈາກກັນ ແລະ ຈັບຄູ່ກັບຄົນໃໝ່. ຫຼັງຈາກນໍ້າຕາແຫ້ງແລ້ວ, ຄູ່ຮັກໃໝ່ຕ້ອງປະເຊີນໜ້າກັບວຽກງານທີ່ໜັກໜ່ວງໃນການຮູ້ຈັກກັນ. ແລະການສົນທະນາເຫຼົ່ານີ້ມາໃນລັກສະນະຢຸດໆ ເລີ່ມໆ, ແລະຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຄວາມຄິດມັກຈະເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍ “like.” ມັນເປັນຄຳທີ່ຊື້ເວລາໃຫ້ທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງ—ພຽງແຕ່ໜຶ່ງ ຫຼື ສອງວິນາທີ—ໃນແບບທີ່ໜ້າພໍໃຈກວ່າທາງເລືອກອື່ນ, ຄວາມງຽບ. “Like” ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າທ່ານສົນໃຈໃນແບບທີ່ຄວາມງຽບບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້. ທ່ານກຳລັງໃຫ້ເວລາແກ່ຕົນເອງເພື່ອຮວບຮວມຄວາມຄິດ ໃນຂະນະທີ່ແຈ້ງເຕືອນອີກຝ່າຍວ່າທ່ານກຳລັງເຮັດແນວນັ້ນ, ທັງໝົດໂດຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງຫຼາຍເລີຍ. ທ່ານຍັງໃຫ້ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນແກ່ອີກຝ່າຍເພື່ອເຮັດເຊັ່ນດຽວກັນ.

ມີເຫດຜົນທາງເພດທີ່ພວກເຮົາບໍ່ມັກທີ່ຈະເວົ້າຄຳນີ້. ເລື່ອງເກົ່າທີ່ຮູ້ກັນດີກ່ຽວກັບ “like” ແມ່ນວ່າ ມັນເປັນຄຳທີ່ພວກເຮົາເວົ້າຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ເຊິ່ງມີຄວາມໝາຍທາງລົບ ເພາະວ່າພວກເຂົາຄິດວ່າເປັນ “ເດັກຍິງໄວໜຸ່ມໂງ່.” ແຕ່ ນີ້ແມ່ນແນວຄິດທີ່ລ້າສະໄໝ. ເດັກຍິງໄວໜຸ່ມ ແລະ ແມ່ຍິງ ແມ່ນ ແລະ ໄດ້ເວົ້າມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນແລ້ວ. ຄົນໃນຍຸກ Millennials ທີ່ໃຫຍ່ພໍທີ່ຈະເບິ່ງ ໃນໂຮງໜັງ ຕອນນີ້ກຳລັງຄ່ອຍໆ ເຂົ້າສູ່ໄວກາງຄົນຢ່າງສະຫງ່າງາມ. ພວກເຂົາໄດ້ເລື່ອນຕຳແໜ່ງໃນບໍລິສັດພໍທີ່ຈະໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງທີ່ມີອຳນາດ. ພວກເຂົາເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໂດຍການເວົ້າຄຳວ່າ “like” ໄປທົ່ວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືວ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳເວົ້າຂອງພວກເຂົາ, ທັງຢູ່ເຮືອນ ແລະ ບ່ອນເຮັດວຽກ. ຖ້າເຈົ້ານາຍຂອງທ່ານເວົ້າວ່າ, “ເຈົ້າສາມາດສົ່ງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຖາມເຖິງແບບ, ບາງຄັ້ງອາທິດໜ້າໄດ້ບໍ່?” ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງຟັງແລ້ວຜິດປົກກະຕິ, ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດ. “Like” ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ ຫຼື ບໍ່ເປັນມືອາຊີບ; ມັນເປັນພຽງແຕ່ວິທີການເວົ້າທີ່ຟັງແລ້ວແຕກຕ່າງຈາກອະດີດເລັກນ້ອຍ.

ສິ່ງທີ່ຜູ້ຄັດຄ້ານຄຳວ່າ “like” ບໍ່ພໍໃຈແທ້ໆ, ໃນລະດັບໃດໜຶ່ງ, ຄືແມ່ຍິງ, ແລະໂດຍສະເພາະ, ວິທີທີ່ພວກເຂົາເວົ້າຕາມທຳມະຊາດແມ່ນດ້ອຍກວ່າ ແລະ ຄວນຖືກປະຕິບັດເຊັ່ນນັ້ນ. ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ນີ້ບໍ່ແມ່ນກໍລະນີ. ແຕ່ຄຳເວົ້າຂອງແມ່ຍິງໄດ້ຖືກຈັດວ່າອ່ອນແອຕາມປະເພນີ ແລະ ຂອງຜູ້ຊາຍຈັດວ່າແຂງແຮງ, ດັ່ງທີ່ສາດສະດາຈານດ້ານພາສາສາດ Robin Lakoff ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນ Language and Women’s Place. ການອ້າງອີງຢູ່ທີ່ນີ້ຄື ຄຳເວົ້າຂອງແມ່ຍິງຖືກຈັດວ່າອ່ອນແອ ແລະ ຂອງຜູ້ຊາຍ, ກົງກັນຂ້າມຢ່າງສິ້ນເຊີງ. 

ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາເລີ່ມຄິດເຖິງຄຳສັບດັ່ງກ່າວເປັນຊັບສິນແທນທີ່ຈະເປັນໜີ້ສິນ, ແລ້ວທ່າແຮງຂອງມັນກໍ່ເລີ່ມປະກົດຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ. ເມື່ອພວກເຮົາກັບຄືນໄປເບິ່ງຄົນໂສດທີ່ຜິດຫວັງໃນຄວາມຮັກໃນວິລລາຂອງ Love Island, ພວກເຮົາສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າທັງຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງໃຊ້ພາສາ “ອ່ອນ” ກ່ຽວກັບຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພວກເຂົາ, ບໍ່ພຽງແຕ່ກັບຄົນຕ່າງເພດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ກັບກັນເອງນຳອີກ. ແລະແມ່ນແລ້ວ, Love Island ຖືກກ່າວເຖິງວ່າເປັນລາຍການກ່ຽວກັບຄວາມຮັກ, ແຕ່ມັນເປັນເລື່ອງຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ທຸກປະເພດ—ຂອງຄວາມຮັກ, ແນ່ນອນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບແທ້ໆຄືມິດຕະພາບ. ແລະ “like” ຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງສາຍສຳພັນທີ່ນຳໄປສູ່ສິ່ງນັ້ນ, ເທື່ອລະການສົນທະນາ. 

ມັນເປັນບົດຮຽນທີ່ພວກເຮົາທຸກຄົນສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້, ໃນທາງໃຫຍ່ແລະນ້ອຍ—ວ່າຄວາມຍືດຫຍຸ່ນຂອງພາສາອັງກິດກ່ຽວຂ້ອງກັນຢ່າງເລິກເຊິ່ງກັບວິທີທີ່ພວກເຮົາເຊື່ອມຕໍ່. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ຖ້າພວກເຮົາທຸກຄົນເຊົາຢ້ານຄຳວ່າ “like,” ພວກເຮົາອາດຈະແປກໃຈກັບສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.