29 ປີຜ່ານມາ, ພາບยนตร์ທີ່ຖືກລືມໄປຂອງ ກິເຢໂຣໂນ ກູເອນໂຕໂຣ ໄດ້ຮັບການປັບປຸງຢ່າງບໍ່ຫນ້າເຊື່ອຖື

(SeaPRwire) –   ເລື່ອງລາວຂອງຮູບເງົາສະຢອງຂວັນປີ 1997 ເລື່ອງ Mimic ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບຮູບເງົາທີ່ໜ້າຢ້ານແບບສະເພາະເຈາະຈົງເທົ່ານັ້ນ. ມັນແມ່ນເລື່ອງລາວຂອງ Guillermo del Toro ທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບການຄັດຄ້ານທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ເວົ້າງ່າຍໆກໍຄື ເປັນຝ່າຍເສຍໄຊ. ເກືອບສາມທົດສະວັດກ່ອນ, del Toro ໄດ້ປະທະກັບຜູ້ຜະລິດທີ່ມີຊື່ສຽງໃນທາງລົບຢ່າງ Bob Weinstein ແລະ Harvey Weinstein (ຜູ້ທີ່ຖືກຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດໃນຄະດີລ່ວງລະເມີດທາງເພດ) ກ່ຽວກັບໂທນ ແລະ ຮູບແບບຂອງຮູບເງົາ, ໂດຍທີ່ Bob Weinstein ເຖິງຂັ້ນພະຍາຍາມໄລ່ອອກ ແລະ ຫາຄົນມາປ່ຽນແທນຜູ້ກຳກັບ. Del Toro ໄດ້ເຮັດຮູບເງົາຈົນສຳເລັດ ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ສ້າງເວີຊັນ director’s cut ທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້, ເຊິ່ງຕອນນີ້ທັງສອງເວີຊັນມີໃຫ້ຮັບຊົມແລ້ວໃນຮູບແບບ 4K UHD ໃໝ່. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າ Mimic ຈະຍັງຄົງເປັນຄວາມຊົງຈຳທີ່ຍາກລຳບາກສຳລັບ del Toro, ແຕ່ຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ກໍເປັນຕົວຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຫຼົງໄຫຼ ແລະ ຫົວຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ຈະຕາມຫຼອກຫຼອນໃນຜົນງານຕໍ່ໆມາຂອງລາວ.

ຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ສະແດງໂດຍ Mira Sorvino ໃນບົດບາດຂອງ Susan Tyler, ນັກກີຕາວິທະຍາ (ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານແມງໄມ້) ທີ່ສ້າງແມງໄມ້ຊະນິດໃໝ່ – ເຊິ່ງເປັນລູກປະສົມລະຫວ່າງປວກ ແລະ ຕັກແຕນຕຳເຂົ້າ – ເພື່ອກຳຈັດແມງສາບທີ່ແຜ່ເຊື້ອພະຍາດໄປທົ່ວ Manhattan ເຊິ່ງເປັນອັນຕະລາຍເຖິງຊີວິດໂດຍສະເພາະກັບເດັກນ້ອຍ. ແຜນການດັ່ງກ່າວປະສົບຜົນສຳເລັດ, ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າ “Judas breed” ຂອງ Susan ຈະຖືກຕັ້ງໂປຣແກຣມໃຫ້ທຳລາຍຕົວເອງ, ແຕ່ມັນພັດກາຍພັນແທນ – ກາຍເປັນສັດປະຫຼາດຂະໜາດເທົ່າກັບມະນຸດທີ່ກຳລັງສ້າງອານານິຄົມໃນລົດໄຟໃຕ້ດິນ ແລະ ສາມາດຮຽນແບບຮູບຮ່າງຂອງມະນຸດທີ່ເປັນເຫຍື່ອຂອງພວກມັນໄດ້.

ການຕອບຮັບຂອງ Mimic ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ອອກສາຍ

ເຖິງວ່າລາວຈະໄດ້ຮັບຄຳຊົມເຊີຍຈາກນັກວິຈານສຳລັບຜົນງານເລື່ອງທຳອິດໃນປີ 1992 ຢ່າງ Cronos, ແຕ່ del Toro ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນດີປານໃດກັບ Mimic. ຄະແນນສະເລ່ຍຈາກນັກວິຈານໃນ Rotten Tomatoes (ເຊິ່ງລວມທັງການວິຈານໃນສະໄໝນັ້ນ ແລະ ການປະເມີນຄືນໃໝ່ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້) ຢູ່ທີ່ 67% ເຊິ່ງຖືວ່າເປັນບວກພຽງເລັກນ້ອຍ, ໃນຂະນະທີ່ມັນໄດ້ຮັບຄະແນນຈາກຜູ້ຊົມຕ່ຳກວ່າຫຼາຍຄື 37% – ເຖິງແມ່ນວ່າທັງສອງຝ່າຍເບິ່ງຄືວ່າຈະໃຫ້ໂອກາດ del Toro ແລະ ຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ໃນຖານະທີ່ເປັນຜົນງານທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພອນສະຫວັນທີ່ກຳລັງພັດທະນາຂອງລາວໃນເວລານັ້ນ.

ແຟນຄລັບຍຸກທຳອິດຄົນໜຶ່ງຄື Roger Ebert, ຜູ້ທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນບົດວິຈານຂອງລາວໃນເວລານັ້ນວ່າ “ຄວາມຮູ້ສຶກທາງດ້ານພາບຂອງ del Toro ໄດ້ເພີ່ມລັກສະນະບາງຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ທຸກຢ່າງໜ້າຢ້ານ ແລະ ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນ,” ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະພົບວ່າເນື້ອເລື່ອງນັ້ນເປັນການຮຽນແບບມາຈາກເລື່ອງອື່ນກໍຕາມ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຈະໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຈາກທ່ານ Ebert, ມັນກໍບໍ່ສາມາດດຶງດູດຜູ້ຊົມໃຫ້ໄປເບິ່ງ Mimic ໄດ້ຫຼາຍພໍ: ມັນເຮັດລາຍໄດ້ພຽງແຕ່ 25.5 ລ້ານໂດລາ ຈາກງົບປະມານການສ້າງ 30 ລ້ານໂດລາ.

ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເບິ່ງ Mimic ໃນຕອນນີ້

ເຖິງແມ່ນວ່າຕໍ່ມາຈະກາຍເປັນຮູບເງົາຄລາດສິກ (ແລະ ຍັງຄົງເປັນໜຶ່ງໃນຮູບເງົາທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງລາວ), ແຕ່ຜົນງານການກຳກັບເລື່ອງທຳອິດຂອງ Guillermo del Toro ຢ່າງ Cronos ກໍບໍ່ເຄີຍໄດ້ອອກສາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ຫ້າປີຕໍ່ມາ, Mimic ແມ່ນການແນະນຳຕົວຄັ້ງທຳອິດຂອງລາວຕໍ່ກັບຜູ້ຊົມໃນວົງກວ້າງ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະມາພ້ອມກັບຄວາມຍາກລຳບາກກໍຕາມ. ຈາກທຸກໆຂໍ້ມູນ, del Toro ມີຄວາມຂັດແຍ້ງກັບຜູ້ບໍລິຫານສະຕູດິໂອ Miramax ຢ່າງ Bob ແລະ Harvey Weinstein ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ໂດຍສະເພາະ Bob ທີ່ຄັດຄ້ານວິໄສທັດຂອງ del Toro ສຳລັບຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ ແລະ ຂົ່ມຂູ່ທີ່ຈະໄລ່ລາວອອກ ຈົນກ່ວາ Mira Sorvino ໄດ້ເຂົ້າມາຊ່ວຍເຫຼືອໃນນາມຂອງຜູ້ກຳກັບ.

ພວກ Weinstein ໄດ້ເຂົ້າໄປແຊກແຊງ Mimic ໃນຂັ້ນຕອນຫຼັງການຜະລິດ, ແລະ ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບຄືຮູບເງົາທີ່ຍັງຄົງຮັກສາຄວາມໂດດເດັ່ນທາງດ້ານພາບຂອງ del Toro ໄວ້ໄດ້ໃນລະດັບໃດໜຶ່ງ (ແລະ ຄວາມສາມາດຂອງລາວໃນການສ້າງສັດປະຫຼາດທີ່ໜ້າຢ້ານຢ່າງແທ້ຈິງ), ແຕ່ມັນພັດບໍ່ມີຄວາມຕໍ່ເນື່ອງໃນດ້ານການເລົ່າເລື່ອງທີ່ມີປະສິດທິພາບ. ຈັງຫວະຂອງເລື່ອງແມ່ນຂາດໆເກີນໆ, ບັນຍາກາດບໍ່ມີຄວາມຕໍ່ເນື່ອງ, ແລະ ການຕັດຕໍ່ກໍເບິ່ງຂັດໆ – ເຊິ່ງກົງກັນຂ້າມກັບການເລົ່າເລື່ອງທີ່ລະອຽດອ່ອນ, ສະຫງ່າງາມ ແລະ ພາບທີ່ສວຍງາມຄືກັບຮູບແຕ້ມທີ່ໄດ້ກາຍເປັນເອກະລັກໃນຜົນງານດີເດັ່ນຕໍ່ໆມາຂອງ del Toro ເຊັ່ນ The Devil’s Backbone, Pan’s Labyrinth, ແລະ Frankenstein ເວີຊັນຫຼ້າສຸດ.

ເວີຊັນ director’s cut ທີ່ del Toro ໄດ້ປະກອບຄືນໃໝ່ໃນປີ 2011 ແມ່ນມີການປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ, ໃນແງ່ທີ່ວ່າມັນເນັ້ນໜັກເຖິງຫົວຂໍ້ທີ່ລາວພະຍາຍາມຈະສື່ສານ ແລະ ອາລົມທີ່ລາວຕ້ອງການສ້າງໄດ້ດີກວ່າ. ມັນຍັງໃຊ້ຟິວເຕີສີເພື່ອໃຫ້ໄດ້ພາບທີ່ມີລັກສະນະລະອຽດ ແລະ ສວຍງາມ ເຊິ່ງມີໃຫ້ເຫັນໃນຮູບເງົາເລື່ອງຕໍ່ໆມາຂອງລາວ. ທັງສອງເວີຊັນມີອົງປະກອບທີ່ຈະຄົງຢູ່ເປັນເວລາດົນນານໃນຜົນງານຂອງລາວ: ຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນແມງໄມ້, ສິ່ງມີຊີວິດທີ່ໜ້າກຽດຊັງທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນຮ່າງມະນຸດ, ເດັກນ້ອຍທີ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກພິເສດ, ຄວາມຕາຍຂອງຜູ້ບໍລິສຸດ, ແລະ ເຂດວົງກົດທີ່ມືດມົນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເງົາ ແລະ ຄວາມເປັນຕາຢ້ານ (ໃນກໍລະນີນີ້ແມ່ນລະບົບລົດໄຟໃຕ້ດິນຂອງ NYC, ເຊິ່ງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສ້າງຄວາມສະຢອງຂວັນໄດ້ເປັນຢ່າງດີ).

ເຖິງວ່າຈະມີການໃສ່ຄວາມເປັນສ່ວນຕົວລົງໄປ, ແຕ່ມັນກໍຍັງຄົງເປັນຮູບເງົາທີ່ມີຄວາມເປັນສ່ວນຕົວໜ້ອຍທີ່ສຸດຂອງ del Toro – ແຕ່ກໍຍັງຈຳເປັນສຳລັບແຟນໆຜົນງານຂອງລາວທີ່ຈະຕ້ອງເບິ່ງ. ໃນຄວາມໝາຍໜຶ່ງ, ປະສົບການທີ່ເຈັບປວດໃນການສ້າງ Mimic ອາດຈະຊ່ວຍໃຫ້ del Toro ຕັ້ງປະນິທານວ່າຈະບໍ່ຍອມຫຼຸດຜ່ອນວິໄສທັດຂອງລາວອີກຕໍ່ໄປ – ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ການເປັນໜຶ່ງໃນຜູ້ກຳກັບຮູບເງົາແນວສະຢອງຂວັນ ແລະ ແຟນຕາຊີທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ ແລະ ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດໃນຍຸກປັດຈຸບັນ.

ຄຸນສົມບັດ/ການອັບເກຣດໃໝ່ທີ່ 4K Blu-ray ມີແມ່ນຫຍັງ?

ທັງເວີຊັນທີ່ສາຍໃນໂຮງ ແລະ ເວີຊັນ director’s cut ຂອງ Mimic ໄດ້ເຄີຍປາກົດຢູ່ໃນການວາງຈຳໜ່າຍວິດີໂອໃນບ້ານທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ການອັບເກຣດ 4K UHD ໃໝ່ແບບສາມແຜ່ນຂອງ Kino Lorber ໄດ້ນຳເອົາທັງສອງເວີຊັນມາລວມກັນໃນສິ່ງທີ່ຄວນຈະເປັນເວີຊັນທີ່ສົມບູນແບບທີ່ສຸດ. Del Toro ໄດ້ອະນຸມັດການປັບປຸງພາບແບບ 4K ໃນທັງສອງເວີຊັນ, ແລະ ໄດ້ມີການສະໜອງການໂອນຍ້າຍຂໍ້ມູນແບບ HD ໃໝ່ຂອງທັງສອງເວີຊັນສຳລັບແຜ່ນ Blu-ray ມາດຕະຖານທີ່ລວມຢູ່ນຳ. ຊຸດນີ້ຍັງຄົງຮັກສາສຽງບັນຍາຍຕົ້ນສະບັບຂອງ del Toro ສຳລັບທັງສອງເວີຊັນ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍໄດ້ເພີ່ມສຽງບັນຍາຍໃໝ່ຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານຮູບເງົາ Arne Venema ແລະ Stefan Hammond. ໃນບັນດາຄຸນສົມບັດອື່ນໆທີ່ນຳມາຈາກເວີຊັນກ່ອນໜ້ານີ້ລວມມີ ສາກທີ່ຖືກຕັດອອກ, ການແນະນຳຈາກຜູ້ກຳກັບ, ສາລະຄະດີສັ້ນຕ່າງໆ, ເບື້ອງຫຼັງການຖ່າຍທຳທີ່ຕະຫຼົກ (gag reel), ແລະ ສະຕໍຣີບອດແບບເຄື່ອນໄຫວ.

ມັນບໍ່ແມ່ນວ່າ Mimic ເປັນຊິ້ນສ່ວນທີ່ຫາຍໄປໃນປິດສະໜາຂອງ del Toro (ຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ບໍ່ເຄີຍເບິ່ງຍາກປານໃດ), ແຕ່ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ຖືກເບິ່ງຂ້າມ. ມັນຍັງບໍ່ແມ່ນຮູບເງົາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ – ແນ່ນອນວ່າມັນບໍ່ສາມາດທຽບກັບຜົນງານທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນພາຍຫຼັງຂອງລາວໄດ້ – ແຕ່ມັນກໍໃຫ້ພາບລັກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄວາມງາມທາງດ້ານສິລະປະທີ່ຈະກາຍເປັນເຄື່ອງໝາຍການຄ້າຂອງລາວ. ແລະ ມັນຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າລາວເຕັມໃຈທີ່ຈະຕໍ່ສູ້ເພື່ອວິໄສທັດຂອງລາວຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ – ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະຢ່າງເດັດຂາດໃນການຕໍ່ສູ້ຄັ້ງນີ້ກໍຕາມ.

****