ຈັກເມັດວິຕ້າຍ ດຽງໃຊ້ແຂວງຂໍ່ລາຍຊີດປະບາຊພາ ເຈົ້າບຽນ ມ້ອມຄວາມຈຳເມືອກປີກ່ວຍກັບສໍ່ຈຳລະງຸນ

(SeaPRwire) –   “ສິນລະປະເປັນການເມືອງໂດຍທຳມະຊາດບໍ?” ນີ້ແມ່ນຄຳຖາມທີ່ມີມາດົນນານແລ້ວ, ໃນທຸກຮູບແບບ ແລະ ທຸກສື່, ຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາອັນວຸ່ນວາຍທີ່ສຸດໃນສັງຄົມມະນຸດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການໂຕ້ຖຽງຢ່າງຮຸນແຮງໃນວົງຈອນການສົນທະນາອອນໄລນ໌. ປັດຈຸບັນ, ມັນເປັນຄຳຖາມທີ່ກະຕຸ້ນການໂຕ້ແຍ້ງຮ້ອນໃນອອນໄລນ໌, ເນື່ອງຈາກສົງຄາມວັດທະນະທຳສະໄໝໃໝ່ຂອງເຮົາໄດ້ກືນເອົາທຸກສ່ວນຂອງໂລກບັນເທິງ, ຕັ້ງແຕ່ນັກສະແດງນຳຊາວຜິວສີຄົນທຳອິດຂອງ Star Wars ຈົນເຖິງການສົນທະນາກ່ຽວກັບຄວາມຫຼາກຫຼາຍໃນເກມ. ຮູບເງົາ, ວັນນະກຳ, ກາຕູນ, ເກມວິດີໂອ, ທຸກຢ່າງໄດ້ກາຍເປັນສູນຮົບສຳລັບສົງຄາມຄອບຄອງອັນຕະຫຼອດກັນລະຫວ່າງຊ້າຍກາງເມືອງ ແລະ ຂວາກາງເມືອງ, ໂດຍມີບາງຄົນທີ່ຍັງຄົງຢືນຢູ່ຂ້າງຂອງ ແລະ ຍຶດຕິດກັບແນວຄິດທີ່ວ່າສິນລະປະທີ່ດີບໍ່ຄວນຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນການເມືອງ.

ຕົວບັນດານັກສິລະປິນເອງກໍ່ຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບຄຳຖາມນີ້ມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ດ້ວຍຄວາມເຫັນທີ່ແຂງແຮງທັງສອງຝ່າຍ. ສຳລັບທຸກໆ ນັກສິລະປິນທີ່ຮູ້ສຶກຈຳເປັນຕ້ອງແບ່ງປັນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາກັບໂລກ, ກໍ່ມີນັກສິລະປິນຈຳນວນເທົ່າກັນທີ່ເລືອກທີ່ຈະນິ້ງໄວ້, ເພາະຢ້ານກົວຕໍ່ການຕອບໂຕ້ ຫຼື ການເຮັດໃຫ້ຜູ້ຊົມທີ່ອາດເປັນໄປໄດ້ເກີດຄວາມແຕກແຍກ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນອາດຈະເຫັນໄດ້ຊັດເຈນກວ່າ, ສົງຄາມວັດທະນະທຳມື້ນີ້ກໍ່ບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກສົງຄາມກ່ອນໜ້ານັ້ນຫຼາຍປານໃດ, ສົງຄາມທີ່ຕໍ່ສູ້ເພື່ອຈິດວິນຍານຂອງໜຶ່ງໃນເພງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງເຮົາ — ແລະ ຮູບເງົາ Green Room ປີ 2015 ທີ່ເຕັ້ນສະໝັກ ແລະ ເຕັ້ນຕາມໂຕ້ນັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຕໍ່ສູ້ນັ້ນເປັນຈິງໃນລັກສະນະທີ່ຂົ່ມຂືນ.

ຮູບເງົາຫຼາຍເລື່ອງອ້າງວ່າເປັນ “ກ່ຽວກັບ” ເພງ, ແຕ່ມີໜ້ອຍທີ່ຈັບໄດ້ເຖິງພື້ນຜິວຂອງແນວເພງໃດໜຶ່ງໄດ້ດີເທົ່າກັບຜົນງານຊິ້ນທີສາມຂອງ Jeremy Saulnier, ຮູບເງົາຕື່ນເຕັ້ນແບບຫຍາບຄາກເລື່ອງກຸ່ມດົນຕີປັນກທີ່ຂີ້ອັບແອດທີ່ຕົກມາຢູ່ໃນການຕໍ່ສູ້ເພື່ອຊີວິດກັບພວກນາຍຊີວິດນາຊີ ເມື່ອພວກເຂົາໄປເຫັນການຂ້າຄົນຫຼັງຈາກຄອນເສີດ. ກ່ອນທີ່ສິ່ງຕ່າງໆ ຈະລຸກຂຶ້ນເປັນຝັນຮ້າຍ, ເຮົາໃຊ້ເວລາໃນຕອນເປີດທີ່ສຳຄັນອາໄສຢູ່ຮ່ວມກັບກຸ່ມ Ain’t Rights, ກຸ່ມດົນຕີທີ່ຂາດເຂີນທີ່ເຮົາຮັກ: ເບິ່ງພວກເຂົາດູດນ້ຳມັນເມື່ອພວກເຂົາຈົນແຮງ, ຂຶ້ນເພງຢູ່ຮ້ານອາຫານເມືອງນ້ອຍທີ່ງວງຫຼັບທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍລູກຄ້າທີ່ບໍ່ສົນໃຈເພື່ອຫາເງິນຫົກໂດລາຕໍ່ຄົນ, ແລະ ສະແດງທ່າທາງວ່າການເປັນຄົນທີ່ຮຸນແຮງແທ້ໆ ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດໃນການສຳພາດທີ່ຖືກອອກແບບມາໃຫ້ມີຄົນຟັງແຕ່ພຽງ 10 ຄົນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ທຸກຢ່າງກໍ່ຄຸ້ມຄ່າເມື່ອພວກເຂົາຂຶ້ນສະແດງ, ເພາິວ່າ Saulnier ເຮັດໜ້າທີ່ທີ່ເກັ່ງກ້າທີ່ຈະນຳເອົາພະລັງງານທີ່ຕີກັບ ແລະ ສັ່ນກະບິບຂອງງານສະແດງປັນກມາສູ່ຊີວິດ — ໜຶ່ງໃນຊ່ວງທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດໃນຮູບເງົາແມ່ນເມື່ອກຸ່ມດົນຕີຂຶ້ນເພງຢູ່ສະຖານທີ່ທີ່ຈະກາຍເປັນສະໜາມຮົບຂອງພວກເຂົາໃນໄວໆນີ້, ໃນຂະນະທີ່ສຽງເພງຄ່ອຍໆຫາຍໄປ ແລະ ເຮົາເຫັນຝູງຊົນເຄື່ອນໄຫວເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນຕໍ່ກັບກຳແພງຂອງສຽງດັງ.

ການຕັ້ງໂຕແບບນັ້ນທັງໝົດເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບສິ່ງທີ່ບໍ່ສົງໄສເລີຍວ່າຈະກາຍເປັນຮູບເງົາທີ່ກະ